İnsan çocukken geleceğe dair çok umutlu hayaller kurar. Mesela ben, "Büyüyüp koskoca adam olunca sabahın köründe ekmek almaya gitmek zorunda kalmayacağım," diye düşünürdüm.

Çocukluğumuzun sabah mesaisi belliydi: Mahalle bakkalından yada fırından taze ekmek almak bizim görevimizdi. Evin bodrumuna inip buz gibi havada odun-kömür taşımak, sobanın altındaki o kapkara külü etrafa tozutmadan kovaya boşaltmak ve çöpe götürmek hep bizim omuzlarımızdaydı. Hele bir de mahalle maçına dalıp giderseniz gör tantanayı... "İki dakika arkadaşın yerine kaleye geçeyim" derken saati unuturdunuz; eve biraz geciktiniz mi, fırçayı sineye çekmek de işin şanıydı. Ellerimiz kararır, dizlerimiz titrer ama içimizden hep aynı teselliyi tekrarlardık: "Sık dişini, büyüyünce biter."

Büyüdük... Okullar bitti, iş güç sahibi olduk, baba olduk, kız babası olmanın o eşsiz gururunu yaşadık; hatta........

© Yeni Birlik