Umumî sürur, umumiyetle İslâmî hizmetleridir, İslâmın neşesidir, sürurudur, sevincidir. Çünkü İslâm hizmetleri her ferdin yüzde yüz menfaatini, sürurunu, sevincini, huzurunu, saadetini programına alır ve bunu başarır. Dolayısıyla böyle bir umumi sevinci hak eden her fert, bu ortak sevince katkı yapar. Kendisi mutlu olur, toplumu da mutlu eder.

Esasen bayramlar böyle sevinç günlerinin provalarıdır. Hem dünyevi, hem uhrevî. 

Toplumda kahir ekseriyet İslâm’ın haram kıldığı kötülüklerden uzak yaşarsa, kahir ekseriyet İslâm’ın emirlerini dikkate alırsa, kahir ekseriyet sevgiyi, saygıyı, merhameti, doğruluğu, yardımlaşmayı vs. ahlâkî güzelliklerle ahlaklanırsa, toplum her zaman bir bayram sevinci yaşar, yani bir umumî sürur yaşar. Yani sevincini paylaşır, güzelliğini paylaşır, derdini paylaşır, iyiliğini paylaşır, ıstırabını paylaşır. 

Dolayısıyla sevgi, saygı, birlik, beraberlik, huzur, sevinç herkesin ortak malı olur.  Bu ortak maldan herkes faydalanır. Herkes nasiplenir. Bir kötülük varsa, bu, herkesin ortak derdi olur ve bu derdi toplumdan beraberce uzaklaştırır. 

Kötülükleri toplumdan uzaklaştıran temel emniyet kurumları vardır. 

Tüm fertler bu ortamın güzelliğinden istifade ederler. Kötülükleri beraberce def ederler, iyilikleri beraberce teşvik ederler. 

Beraberce Cennete kadar yolları ayrılmaz. Esasen bu durum, İslâm dininin toplumu getirmek istediği temel huzur ve güzelliktir. 

Bunun devamı da Cennet’teki güzelliktir. Çünkü güzellikler burada bitmiyor. Bu iş Cennete kadar, ebediyete kadar devam edip gidiyor. Sonrası tamamen bir güzellik merkezidir. Orada umumi sürurdan mutlu olmayan, canı sıkılan, pişman olan yoktur.  Dünyadaki çilelerin, dertlerin, çekilenlerin orada ne büyük nimetlere dönüştüğünü görmek ve tatmak insana........

© Yeni Asya