Bu ifade, sadece bir duyarlılığı değil, bir iman mesuliyetini dile getirir. Bu cümleyi okuduğumuzda kalbimizde ne kıpırdıyor? Yoksa kelimeler zihnimizde dolaşıp, kalbimize uğramadan mı geçip gidiyor?

Bugün dünyanın dört bir yanından dili, dini ve ırkı fark etmeksizin gelen savaş ve zulüm haberleri, özellikle kadın ve çocukların feryadı, insanlığa seslenişleri; bir imtihan vesilesidir. Gördüğümüz her zulüm, işittiğimiz her feryat, kalbimizin diriliğini yoklayan bir çağrı gibi. Fakat çoğu zaman bu çağrıyı duymamak için maalesef kalbimizi susturuyor, ruhumuzu malayanî olan meşguliyetlerle oyalıyor ve hiçbir şey olmamış gibi hayatımızı idame ediyoruz.

Üstad’ın kalbine ilk düşen darbe, ümmet bilincinin, kardeşlik hukukunun bir neticesiydi. O kalp, uzakla yakını ayırmadan atıyordu. Peki, biz, bugün aynı acıları izlerken, hangi mesafede duruyoruz? Dua ederken, secdeye varırken, o yaraların kaçını yanımızda götürüyoruz?

Empati, acıyı emanete almak, onu duaya dönüştürmek, kalpte taşımaya razı olmaktır. Kalbin hiç sızlamadığı bir merhamet, sadece kelimede kalan bir........

© Yeni Asya