Propagandanın amacı ikna değildir, zira ilmî değildir, yönlendirmedir. Tarafsız değildir, belli bir amaca yöneliktir. Seçici bilgileri kullanır, duygulara hitap eder, itiraz istemez tek yönlüdür ve kitleleri hedef alır. 

Propagandanın amacı muhatapları düşünmeden ve eleştirmeden bir şeyi benimsemesini ve bir tarafa yönelmesini sağlamak içindir. Bundan dolayıdır ki bilgilendirmeden çok farklıdır. Propaganda taraflıdır, işine geleni verir ve eleştiriye kapalıdır. Bilgilendirme ise tarafsızdır, artısını ve eksisini beraber verir ve eleştiriye açıktır. 

Propaganda eleştiriyi kabul etmez, iknayı değil, duygulara hitap ederek taraftar olmayı ve eleştirmeden benimsemeyi, korkutmayı veya umutlandırmayı amaç edinir. İkna ise, akla kapı açar, iradeyi hür bırakır. Siyasîlerin yaptıkları propagandadır, gazetecilerin yaptıkları ise bilgilendirmedir. Bu sebeple siyasîlerin propagandalarına mukabil gazetecilerin haber alma ve verme hürriyeti olmalıdır ki toplum gerçek bilgiye ulaşabilsin.

Propaganda silahını en çok kullananlar ideolojik akımlar ve siyasî partilerdir. Bu sebeple ideolojilerin ve siyasî parti propagandalarının çok iyi eleştirilmesi  ve ale’l-amya, körü körüne duygusallıkla kabul edilmemesi, aklın süzgecinden geçirilmesi gerekir. Bunun için de doğru bilgiye ulaşma vasıtalarının ve basının hür olması ve halkın haber alma hürriyetinin olması gerekir. 

Şayet propaganda “Tebliğ” sınırlarını aşar dini menfaate ve siyasete alet haline getirirse dini metinler ve değerler sloganlaştırılır ki bu dine büyük zarar verir. Zira dinde esas olan hak, hakikat, ilim, ihlas ve ameldir. Hakikatten, ilimden, amelden ve ihlastan yoksun şekilde din propagandası yapmak onun alet edilmesi demektir. Askerî alanda olursa moralleri yükseltme ve düşmanı........

© Yeni Asya