Kar kış demez, dağ bayır dinlemez tüm güzelliği ve zarafetiyle karların arasından başını çıkarır. Karakışın ortasında buz gibi havada içinizi ısıtıverir. Ahvali çok şey anlatır, ders verir adeta. Sabrı, vefayı temsil eder; en çokta umudu... 

Eskiler "Gönlün yazı da olur kışı da "derdi ya. İşte öyle, bazen hayat, üstümüze üstümüze gelir. Sıcak bir nefes, tutunacak bir dal arar insan; düştüğü girdaptan kendisini kurtaracak, samimî, enis bir  yürek...

Bazen umudu tükenir insanın. Hayatın renkleri silinir gibi olur. Güvendiği dağlara kar yağar, içi üşür, yüreği buz keser, yollar sarpa sarar. Çıkmaz sokaklarda tek başınadır. Yardım ister, çığlık atar, "Kimse yok muu?"’dan medet umar... Yorulur insan, çok yorulur ve sessizliğe, kendi başınalığına gömülür... Mahzun kalbi daralır, dünyadan kaçası gelir. Bir mahreç arar gibi uzaklara bakar. Ufka takılır gözleri. Başı dumanlı dağları seyreder "Keşke orada olsam" der. Dağların göğe yükselişini yakarışa benzetir. Özgürlüğe teşnedir yüreği. 

Mütehassis ruhuna hitap eder dağlar... Her şeyden uzaklaşıp, Allah'a yakınlaşacakmış gibi bir halet-i ruhiye yaşar.

Dağlar; nice cânı barındırır yüreğinde. Belki de o canların topyekün zikirleri  dağları heybetli kılar. cazibedar tefekkür hazinesi dağlar... Uzaktan baktığınızda sessiz ama vakur görünür. Üç boyutlu resim gibi yaklaştıkça açılır manzara. İlk seçilen çam, meşe, sedir ağaçları, yeşilliğiyle dikkat çeker. Biraz daha yaklaşınca zeytin, ardıç,........

© Yeni Asya