Kastamonu Lâhikasında:

Kastamonu’ya sürgün edilen Üstad, Risale telifine de talebeleriyle mektuplaşmaya da devam etmiş.

İşte bu mektuplardan birinde, “Bu zevkli, güzel, meraklı, şirin bir maksada giden bu tevafuklu yol... gaybî esrarı açacak olan meslek...” diye bahsettiği Rumuzat-ı Semaniyeye ile çok fazla meşgul olmadığının sebebini, iman hizmetine ağırlık verilmesi gerektiğinden, “[...] o yolda fazla istihdam edilmedik.” dedikten sonra da, tevafuk mesleğiyle meşguliyetin sonucunda, Risale-i Nur’un makbuliyetine ve Risalelerin bu zamanda Kur’ân’ın manevî bir mu’cizesi olduğuna deliller ve imzalar çıktığını da beyan etmiş:  “[...] Risale-i Nur’un hakkaniyetine bir imza ve cezaletine bir ziynet ve huruf-u Kur’âniyenin intizamından ve vaziyetlerinden tezahür eden bir nevi i’câz çıktı.” (71. Mektup, s.117.)

Üstad diğer bir Mektubunda; Yirmi Beşinci Söz olan Mu’cizat-ı Kur’ân’ı esas yaptıklarını ve Külliyatın sair yerlerindeki “i’câz-ı Kur’ân’a” dair kısımların da eklendiği Zülfikar Mecmuası’na, Rumuzat-ı Semaniyeden da zeyiller yapıldığını zikrediyor: “Ezcümle, Ayetü’l-Kübra’nın Kur’ân’a dair On Yedinci Mertebesi, Yirminci Söz ve Sure-i Fethin âhirki ayetin mu’cize olduğuna dair Yedinci Lem’a ve Fihriste’nin Rumuzat-ı Semaniye’ye dair mühim parçaları ve Kenzü’l-Arş’ın iki nüktesi gibi parçalar o zeyillere girmiş. Aynen, Mu’cizat-ı Ahmediye’nin zeyilleri gibi parlamış.” (87. Mektup, s.142.)

Kastamonu Lâhikasında ayrıca Rumuzat-ı Semaniye’nin Dördüncü Remzi olan “Sırr-ı İnna A’tayna” hakkında bilgi veren iki tane de mektup vardır. (49 ve 129. Mektuplar)

Bunlardan “Ehemmiyetli, fakat bir derece mahremdir” üst başlığı ile yayımlanmış mektupda İslâmiyet’e darbe vuranların akıbetleri anlatıldıktan sonra, “Yalnız bu fıkrayı zararsız görseniz haslara gösterebilirsiniz.” notuyla sonlandırılmış. Bu mahrem haliyle de günümüz Kastamonu Lâhikasında neşredilmiş. (49. Mektup, s.90)

Risale-i Nur Müellifi Said Nursî Hazretleri, Rumûzât-ı Semâniye’nin yazıldığı döneme ait kritik........

© Yeni Asya