Aynı senenin son baharında yapılan seçimlere iki fırka/parti katılmıştır. Bu fırkalardan biri ilk başlarda ismi “Cemiyet-i Ahrar” (Hürriyetçiler Cemiyeti) adında faaliyet gösterirken, meşrutiyetin ilanından sonra fırka hüviyetini almış ve Osmanlı Ahrar Fırkası (Osmanlı Hürriyetçi-Muhafazakâr-Demokrat Parti) adıyla seçimlere katılmıştır.

Prens Sabahattin’in fikrî önderliğinde kurulan bu parti, Türk siyasî tarihinde “Hürriyetçi” geleneğin ilk temsilcisi olarak kabul edilir. Özetle: Osmanlı Ahrar Fırkası, bugünün siyasî dilinde “Merkez Sağ”ın hürriyetçi kanadı veya doğrudan “Demokrat” akım olarak tanımlanır. Türk siyasetindeki “Demokrat Parti (1946)” geleneğinin de fikrî anlamda (özellikle yerinden yönetim, hür teşebbüs ve hürriyet vurgusuyla) ilk nüvesi sayılır.

Bediüzzaman Hazretleri 1950’li yıllarda yeniden tashih edip gözden geçirdiği Hürriyete Hitap isimli makalesini Divan-ı Harb-i Örfî isimli eserinde neşrederken Osmanlı Ahrar Cemiyetinin yanına Nur Talebeleri tabirini de ilave etmiştir “ ...Yaşasın akıl ve tedbir-i mücessem dindar cemiyet-i ahrar ve Nur Talebeleri!” (ESDE, Hürriyete Hitap, s. 98)

Meşrutiyetin ilan edilmesinden önceki devrede hürriyet mücadelesini takdir ettiği bu cemiyet ile, 1927 tarihinde sürgün edildiği Barla Hayatında kullanmaya başladığı “Nur Talebeleri” nin temel hizmet anlayışlarındaki uyumdan dolayı bu eşleştirmeyi yaptığı düşünülmekte olup, 1946 yılında kurulan Demokrat Partiyi de aynı “Cemiyet-i Ahrar/Ahrar Fırkası” düşüncesinin 35 sene sonraki dirilmesi olarak gördüğünü Üstad Emirdağ Lâhikası’nda beyan etmiş ve siyaseten desteklemiştir.

Emirdağ Lâhikasında yayınlanan bir mektupta, Nurcular’la İttihad-ı Mahammedî irtibatlandırılmış ve bu ittifakın bir çoğunluk teşkil edeceğini ve bu birlikteliğin de Demokratlara bir nokta-i istinad yani bir dayanak noktası olacağı belirtilmiştir: “Hem manen eski İttihad-ı Muhammedî’den (asm) olan yüz binler Nurcular’la, eski zaman gibi farmason ve İttihadçıların mason........

© Yeni Asya