Günah İşleyen bir Kimse Meleklerin Varlığından da Rahatsız Olur 

Kimsenin görmediği bir yerde günah işleyen kimsenin psikolojisi hiç de rahat değildir. İnsanların görmediği yerde melekler gibi varlıklar yaşamaktadır. Bediüzzaman, meleklerin inkârına götüren bir olayı şöyle açıklar:

“Utandıracak bir günahı gizli işleyen bir adam, başkasının ıttılaından çok hicap ettiği zaman, melâike ve ruhaniyâtın vücudu ona çok ağır geliyor. Küçük bir emâre ile onları inkâr etmek arzu ediyor.” (Lem’alar, s. 15)

Utandıracak bir günahı gizli işleyen bir adam, başkasının görmesinden çok utanır ve rahatsız olur. İnsanların görmediğini ancak meleklerin gördüğü aklına gelir. O zaman, kendisini gören meleklerin ve ruhani varlıkların vücudu günah işleyen kimseye çok ağır gelir. Utanmaktan dolayı, o günahın günah olmadığını iddia etmeye başlar. Ruhanî varlıkların yokluğunu arzu eder. Sonra işlediği günahlarını gören meleklerin varlığını inkâr etmek ister. Bu düşüncesine kuvvet verecek deliller aramaya başlar. Hattâ utanmanın şiddetinden, ahiret gününün gelmeyeceğini temenni eder. Şayet hesap gününü inkâr eden küçük bir vehim bulursa, ona sıkı sıkıya sarılır ve o vehmi kocaman bir delil sayar. Küçük bir işaret ile melekleri inkâr etmek arzu eder. Melekleri inkâr edince, imanı gider ve küfre düşer.

Günahtan Cehennemin İnkârına Giden Bir Yolculuk

Günah işleyen kimse Cehennemi inkâr eder mi?

Her bir günahtan Cehennemin inkârına bir yol vardır. Bir örnekle açıklamaya çalışalım: Cehennem azabını netice veren büyük bir günahı işleyen bir adamın ruh halini düşünün. İşlediği günahla cehennem azabı arasında hemen bir irtibat kurar. Günahların cezalandırılacağı yer cehennemdir. Cehennem azabı günah sahibini psikolojik olarak ezmeye başlar. Kişi bundan kaçış yolları aramaya başlar. Sonunda bundan kaçışın mümkün olmadığını düşünür. O adam, Cehennemin tehditlerini işittikçe, bütün ruhuyla Cehennemin yokluğunu arzu etmeye başlar. Zamanla bu arzu şiddetli istek halini alır. 

Cehennemin yokluğuna küçük bir........

© Yeni Asya