Okullarda yıl sonuna doğru koridorları kaplayan rengârenk afişler, maketler ve heyecanla anlatılan deneyler aslında sadece bir sergi değil; eğitimin nefes alma çabası. Özellikle TÜBİTAK projeleri, öğrencilerin ezberden uzaklaşıp düşünmeye başladığı nadir alanlardan biri hâline geldi. Çünkü bir çocuk, formülü deftere yazarken değil; o formülün neden işe yaradığını araştırırken öğreniyor. İşte bu yüzden okullarda yapılan TÜBİTAK projeleri bir “yarışma” değil, bir zihinsel gelişim laboratuvarı.

Ancak işin bir de perde arkası var. Bazı okullarda projeler gerçekten öğrencinin emeğiyle hazırlanırken, bazı yerlerde velilerin sabahlara kadar yaptığı maketler vitrine çıkıyor. Öğrencinin sadece adının yazdığı projeler, eğitimin ruhuna zarar veriyor. Yani mesele proje yapmak değil; öğrenciyi proje üretebilen birey hâline getirebilmek. Buna........

© Yeni Ankara