Hayat bize çoğu zaman kazanmayı öğretmeye çalışır. Daha başarılı olmayı, daha fazla kazanmayı, daha hızlı ilerlemeyi, hedeflerimize ulaşmayı anlatır. Çocukluktan itibaren başarılarımız alkışlanır, kazandığımızda tebrik edilir, istediğimiz bir şeyi elde ettiğimizde bunun ne kadar önemli olduğu söylenir.

Ama kimse kaybetmenin ne kadar değerli bir öğretmen olabileceğini yeterince anlatmaz.

Oysa insanın hayatında bazı kayıplar vardır ki üzerinden yıllar geçse bile unutulmaz. Bir iş fırsatını kaçırmak, çok istediğimiz bir sınavı kazanamamak, güvendiğimiz bir insan tarafından hayal kırıklığına uğratılmak, verdiğimiz bir kararın yanlış olduğunu sonradan anlamak, emek verdiğimiz bir işin beklediğimiz sonucu vermemesi...

İlk anda bunların hepsi birer yenilgi gibi görünür.

Fakat zaman geçtikçe bazı kayıpların aslında hayatımızdaki en büyük derslerden biri olduğunu fark ederiz.

Çünkü insan kazandığında çoğu zaman kendisini sorgulamaz. Kaybettiğinde ise durur. Düşünür. Nerede hata yaptığını sorar. Neyi eksik bıraktığını anlamaya çalışır. Ve belki de en önemlisi, kendisiyle yüzleşir.

İşte insanı değiştiren çoğu zaman bu yüzleşmedir.

KAZANIRKEN ÖĞRENMEDİĞİMİZ ŞEYLERİ KAYBEDERKEN ÖĞRENİRİZ

Bir şeyi kazandığınızda çevrenizdeki insanların sayısı artabilir. Tebrik edenler, sevinenler, sizinle gurur duyanlar olur.

Ama kaybettiğinizde etrafınızın gerçekten ne kadar kalabalık olduğunu anlarsınız. Çünkü herkes sizin başarınızı paylaşabilir fakat herkes başarısızlığınızın yanında durmaz. Bu nedenle bazı kayıplar bize yalnızca bir hedefi kaybettirmez. İnsanları da tanıtır. Kimin gerçekten yanımızda olduğunu, kimin yalnızca iyi günümüzde bulunduğunu, kimin başarımızı sevdiğini, kimin ise bizi olduğumuz kişi için önemsediğini gösterir.

Bazen bir insanı kaybetmek, o insanın hayatımızdaki yerini anlamamızı sağlar. Bazen bir işten ayrılmak, yıllardır neyi istemediğimizi fark ettirir. Bazen bir planın bozulması, aslında yanlış bir yolda ilerlediğimizi gösterir. Bazen de çok istediğimiz bir şeyin olmaması, başka bir ihtimalin kapısını açar.

Fakat bunların hiçbirini kaybettiğimiz gün göremeyiz. Çünkü kaybın ilk yüzü acıdır. Ders ise çoğu zaman daha sonra gelir.

BAŞARISIZLIK İNSANLARI DEĞİL, BAZEN BAKIŞ AÇIMIZI DEĞİŞTİRİR

Başarısız olduğumuzda kendimize karşı çok sert davranıyoruz. “Ben bunu neden yapamadım?” “Bende ne eksik?” “Başkaları başardı, ben neden başaramadım?” “Demek ki yeterince iyi değilim.”

Bu cümleler insanın zihninde dönüp duruyor. Oysa başarısızlık ile değersizlik aynı şey değildir. Bir işte başarısız olmak, insanın başarısız bir insan olduğu anlamına gelmez. Bir sınavı geçememek, hayatın tamamında başarısız olacağımız anlamına gelmez. Bir ilişkinin bitmesi, sevilmeye değmediğimizi göstermez. Bir fırsatı kaçırmak, hayatımızdaki bütün fırsatların sona erdiği anlamına gelmez.

Bazen yalnızca bir yol kapanır. Ve insanın yapması gereken, kapanan kapının önünde ömrünü geçirmek değil, başka bir yol aramaktır.

Hayatın en büyük yanılgılarından biri de budur. Bir şeyin olmamasını, hiçbir şeyin olmayacağı şeklinde yorumlarız. Oysa bir başarısızlık çoğu zaman yalnızca tek bir olaydır. Biz ona bütün hayatımızın anlamını yükleriz.

İNSAN EN ÇOK KENDİ HATALARINDAN ÖĞRENİR

Başkalarının tavsiyelerini dinleriz. Büyüklerimiz konuşur. Arkadaşlarımız uyarır. Çevremiz bize ne yapmamız gerektiğini anlatır.

Ama insanın kendi yaşadığı deneyimin yerini hiçbir tavsiye tutmaz. Çünkü bazı şeyleri bilmek başka, yaşamak başkadır.

Bir insan size “Herkese güvenme” diyebilir. Siz bunu duyarsınız ama hayat devam eder. Sonra bir gün hiç beklemediğiniz birinden gördüğünüz bir davranış size o cümlenin gerçek anlamını öğretir.

Bir başkası “Her fırsatı değerlendirmek zorunda değilsin” der. Belki önemsemezsiniz. Sonra sırf başkaları istiyor diye verdiğiniz bir kararın sizi ne kadar yorduğunu yaşarsınız.

İşte o zaman bir cümle, deneyime dönüşür. Bu yüzden insanın kendi hatalarının değeri vardır. Elbette hata yapmak güzel bir şey değildir. Ama hatadan hiçbir şey öğrenmemek, asıl kayıptır.

KAYBETTİĞİMİZ HER ŞEY GERÇEKTEN KAYIP MIDIR?

Hayatımız boyunca birçok şeyi........

© Yeni Ankara