Mizahın Maskesi Düşünceyi Kurtaramaz 

Bir toplumun medeniyet seviyesi, yalnızca ürettiği teknolojiyle değil; inandığı değerlere gösterdiği saygıyla da ölçülür.

Bugün Türkiye’de tartışılan konu yalnızca bir stand-up gösterisi değildir. Asıl mesele, milyonlarca insanın kutsal kabul ettiği değerlere yönelik ifadelerin “mizah” veya “ifade özgürlüğü” başlığı altında değerlendirilmesidir.

Ebu CEHİL mesleği olan, Kur’an-ı Kerim’e, İslam dinine ve peygamberlere yönelik kamuoyunda hakaret olarak algılanan sözler, toplumun önemli bir kesiminde derin bir üzüntü ve kırgınlık oluşturmuştur. Elbette bu olayın hukuki boyutu bağımsız yargının görev alanındadır. Ancak olayın bir de toplumsal vicdanı ilgilendiren yönü vardır.

Demokratik toplumlarda ifade özgürlüğü temel bir haktır. Ancak hiçbir temel hak sınırsız değildir. Nasıl ki bir kişinin şeref ve haysiyetine hakaret “ifade özgürlüğü” kapsamında değerlendirilmiyorsa, toplumun ortak kutsallarını aşağılayan ifadelerin de aynı hassasiyetle ele alınması gerektiğini düşünen milyonlarca insan bulunmaktadır.

Dikkat çekici olan ise toplumdaki çifte standart tartışmalarıdır. Bazı çevreler, kendi benimsedikleri değerlere yönelik en küçük eleştiride dahi hukuk mekanizmasının işletilmesini isterken; konu dinî değerlere geldiğinde aynı hassasiyeti göstermemekte, bunu yalnızca “mizah” veya “eleştiri” olarak değerlendirmektedir. Oysa hukuk devleti, kişilere veya düşüncelere göre değil, eşitlik ilkesiyle işler.

Mizah, zekânın ve ince düşüncenin ürünüdür. Hakaret ise düşüncenin tükendiği yerde başlar. Gerçek........

© Yeni Akit