www.yildirimkoc.com.tr

Sol çevrelerde, sağcı siyasi parti ve iktidarların, işçilere ve memurlara bir yarar sağlamadığı yolunda yaygın bir görüş vardır. Bu yaygın görüşün devamı ise, işçilerin ve memurların, sağcı parti ve iktidarlar tarafından aldatıldığı ve yanıltıldığıdır. Birçok kişi, bu doğrultudaki düşüncelerini özel sohbetlerde, “bu milletten de, bu işçi sınıfından da bir halt olmaz; bunlar cahil ve aptal” diye ifade etmektedir.

Böyle düşünenler ve özel sohbetlerde bu tür görüşleri ileri sürenler, Türkiye’yi de, halkımızı da, ekonomiyi de bilmeyen, kulaktan dolma bilgilenmeyle kendilerini allame-i cihan sayan kişilerdir. Konuşmalarında ikide bir “somut şartların somut tahlilini yapalım” deseler de, bir hayal aleminde yaşayan ve önyargılarını bir türlü aşamayan insanlardır.

Solcular arasındaki yaygın görüşlerden biri de, sağcılardan iyi sendikacı ve hatta sendikacı olamayacağıdır. Aynı anlayışa göre, kendisini muhafazakar olarak nitelendiren ve “sağcı” olarak bilinen sendikacıları seçen işçilerin de zeka düzeyleri, uyanıklıkları, bilinçleri konusunda ciddi kuşkular olmalıdır. İşçilerin kolayca aldatılacak düzeyde olduğunu düşünürler.

Halbuki her iki durumda da gerçeklik farklıdır. Bizim işçimiz, kısa vadeli çıkarlarını son derece iyi bilen, risk almadan sorun çözme ve adam kullanma konusunda olağanüstü yetenekli, somut şartların somut tahlilini son derece gerçekçi bir biçimde yapan, şeytana pabucu ters giydiren zeki insanlardır. Bu insanları aptal veya cahil zannedenler, hayal dünyasında yaşamaktadır. Yapılması gereken, bu insanların niçin bu partilere oy verdiğini, niçin bazı “sağcı” sendikacıları desteklediğini anlamaya çalışmaktır.

1950-1960 döneminde iktidarda bulunan Demokrat Parti, sermayeyi koruyan, kollayan ve destekleyen, ABD emperyalizmi ile yakın bir işbirliği içinde Türkiye’yi ABD üs ve tesisleriyle dolduran, tarikat ve cemaatlerin önünü açan bir siyasi örgüttü. Doğru tanımıyla “sağcı” idi. Bu dönemde işçilerin büyük çoğunluğu Demokrat Parti’yi destekledi. Bu insanlar cahil ve aptal mıydı? Kesinlikle, hayır. Çıkarlarını çok iyi bilen, son derece gerçekçi kişiler olan işçilerimiz, somut şartların somut tahlilini yaptıkları için DP’yi destekledi.

Türkiye tarihinde işçiler lehine en fazla mevzuat düzenlemesi yapılan, insanların hayat standartlarının hızla yükseldiği, gerçek ücretlerin arttığı dönem, Demokrat Parti’nin iktidarda olduğu 1950-1960 yıllarıdır.

Bazı önemli değişiklikleri özetle hatırlatayım.

Asgari ücret (1921 yılındaki Ereğli kömür işçileri için getirilen ve ne kadar uygulandığı kesin olarak bilinmeyen düzenlemeden sonra) ülke çapında 1951 yılında uygulanmaya başlandı.

Hafta tatilinde çalışmayan işçilere önce yarım yevmiye, sonra tam yevmiye verildi.

Genel tatillerde çalışmayan işçilere önce yarım yevmiye, sonra tam yevmiye ödendi.

Kamu kurum ve kuruluşlarında çalışan işçilere yılda 52 yevmiye ve kamuda yeraltında çalışan işçilere yılda 78 yevmiye........

© Veryansın TV