İnsan Değişmedi Demeyin; Değişen Vicdanlar Oldu

Değerli okuyucularım,Ne yazık ki yaşadığımız çağın en büyük hastalığı fakirlik değil, vicdan fakirliğidir. İnsanlar bir zamanlar "Ben kardeşim için ne yapabilirim?" diye düşünürken, bugün "Ben daha fazlasını nasıl elde ederim?" sorusunun peşinden koşuyor.Eline biraz imkân geçen, makam sahibi olan veya maddi olarak güçlenen bazı insanlar, tevazuyu bir kenara bırakıp kibir elbisesini giymeye başlıyor. Oysa insanı yücelten serveti değil, karakteridir. Paranın satın alabildiği çok şey vardır; fakat şeref, edep, merhamet ve insanlık onlardan biri değildir.Bugün öyle bir dönemde yaşıyoruz ki, komşunun açlığını bilmeyen, akrabasının derdiyle ilgilenmeyen, dostunu yalnız bırakan insanlar çoğaldı. Kardeşlik duygusu zayıfladı, dayanışmanın yerini menfaat aldı. Herkes kendi çıkarını korumanın telaşına düştü. İnsanlık, "biz" olmayı unuttu; sadece "ben" demeyi öğrendi.Dünya malı uğruna kırılan gönüller, bozulan dostluklar ve parçalanan aileler bize açık bir gerçeği gösteriyor: Hırs arttıkça huzur azalıyor. Kazandığını paylaşmayan, makamını hizmet için değil üstünlük taslamak için kullanan, çevresine tepeden bakan herkes........

© Van Havadis