“Belki o zaman yanlış arkadaş kurbanı olmaz, bazı dönemlerinde hatalı tercihler yapmazdım”

Kapının önünde vedalaşırken Nurettin ağabeyin babamın ellerini tuttuğunu ve benim hakkımda bazı güzel sözler söylediğini duydum. Ardından selamlaşıp ayrıldı.Son misafirimizi de uğurlayıp salona döndüğümde, hayatım boyunca unutamayacağım bir manzarayla karşılaştım.Babam ağlıyordu… Pantolonunun arka cebinden mendilini çıkarmış, gözlerinden süzülen yaşları siliyordu.Şaşırmıştım. Yanına gittim:

-Baba, hayırdır? Sana karşı bir kusurumuz mu oldu? Seni üzecek bir şey mi yaşandı? Niçin ağlıyorsun, diye sordum.Babam bir süre konuşamadı. Duygularına hâkim olmaya çalışıyordu. Sonra eliyle yanında oturduğu kanepeyi işaret etti.

-Gel, yanıma otur oğlum, dedi.Hemen yanına........

© Türkiye