"Her gün böyle yolumu beklemeni istemiyorum Gülşah’ım..."
Doğan Bey “Hep böyle yollarımı gözleyeceğini bilmek beni hem sevindiriyor…” diyerek sözünün sonunu getirmeden lafını değiştirmek istedi.
Odunların çatırdayarak tutuşması küffârla bir meydan muharebesini hatırlatıyordu onlara. Düzinelerle testinin sıralanmış disiplinli bir manga asker gibi kızgın ateşe meydan okurcasına alevlerin içine her girip çıkışında gözlerini kısıyor, ellerini kocaman bir yelpaze gibi sallayıp çocuklar gibi neşeleniyorlardı. Biri dışında keyifleri yerindeydi.
O gün dergâh, her zamanki gibi arı kovanı misâli dolup taştı. Gelenlerin, gidenlerin, kurulan ve kaldırılan sofraların haddi hesabı yoktu. Tek eksiği vardı, gönüller sultanı Emîr hazretlerinin olmayışı... Sohbet olmayınca da fazla vakit kaybetmeden ayrıldılar.
Mürşidi olmayanı, şeytan kolay kandırır,
İnanıp teslim olan, herkesi uyandırır.
Serin, koyu lacivert güz gecesinin bol yıldızlı seması altında Bursa, sanki gündüzki heyecanlardan, gürültülerden yorulmuş gibi........
