Sahibini sesinden ve hareketlerinden tanıyan at, her zaman yaptığı gibi yeri eşeledi. Doğan Bey, atının yularını çözerek bahçeye çıkardı.

Evin üst katını, alt katını dolaştı, odaları tek tek aradı Doğan Bey, Gülşah’ı bulamayınca, bahçeye çıktı. Timur üzerine sefer ve dünyaya gelecek evlâdı gibi iki mühim haberle içi kıpır kıpırdı. Çocuğunun doğumuna yedi sekiz aydan fazla vardı. Şimdiden onun heyecanı sarmıştı. Allahü teâlâ fırsat verir büyütürse nasıl okutacağını, nasıl eğiteceğini düşündü. “Vatana millete, dine devlete faydalı iyi bir insan olması için elimden geleni yapacağım. Bana düşen bu. Sonra Rabbim ne dilemişse o olur. Ona da razıyım” dedi.

Ayrılırken, biraz tefekkür etmek için eve geç gelebileceğini söylemişti. “Demek bizimki dediklerimi yuttu…” Aklına gelenlerden dolayı tebessüm etti, gökyüzüne baktı. Ayın on dördü her bir yanı gümüş bir aydınlıkla nurlandırıyordu. Vadiyi yer yer sisler dolduruyordu. Kalpağının altından sarkan saçlarıyla oynadı, kıvırır gibi yaptı. Görünmez bir el gibi hafif bir rüzgâr yüzünü okşayarak esiyor, saçlarını, önü........

© Türkiye