Türkiye Cumhuriyeti yönetimi çok partili siyasi hayata geçtikten sonra, fasılasız şekilde vesayet rejiminin hamlelerine maruz kaldı. Muhtıralar peş peşe sükûn etti. 27 Nisan 2007 e-Muhtırası dönüm noktası oldu…

Cumhuriyetin ilk 27 senesi, tek parti rejimiyle geçti… Yetmiş altı yıllık çok partili siyasi hayatımızın yaklaşık altmış yılı da vesayetçi yapıların daimî hamleleriyle, neredeyse kesintisiz bir darbe ve muhtıra ikliminde cereyan etti!.. 27 Mayıs Darbesinden sonra, hükümeti doğrudan hedef alan ve istifasını sağlayan ilk hareket, 12 Mart 1971 Muhtırası oldu… Askerî komuta heyetinin verdiği ültimatom üzerine, milletin verdiği siyasi yetkiyle işbaşına gelmiş olan Süleyman Demirel Hükûmeti istifa etmek zorunda kalmıştı. Ondan sonra da 1980 Darbesine kadar, çalkantılar aralıksız biçimde devam etti. Yine bir askerî darbe ürünü olan 1982 Anayasasıyla, benzeri mahiyetteki 1961 Anayasasında mevcut vesayetçi sisteme takviyeler yapıldı. Bunlardan biri de Anayasa’nın 118 maddesinde tanzim edilmiş bulunan Millî Güvenlik Kurulu (MGK) kararlarının, tavsiye niteliğinden yaptırım gücüne sahip konuma yükseltilmesi oldu… Buna binaen 28 Şubat 1997 tarihinde toplanan MGK’nın aldığı mahut kararların dayattığı baskılar neticesinde, Necmettin Erbakan başkanlığındaki Refah-Yol Hükûmeti dört ay sonra istifa etmek mecburiyetinde kalmıştı… Refah-Yol’un ömrü sadece bir yıl iki gün sürmüştü. “28 Şubat Süreci” diye tesmiye edilen “postmodern darbe” değişik biçimde, sözde silahsız güçler tarafından hayata geçirilmiş ve vesayetçi dayatmalar korkunç boyutlara varmıştı… Kasım 2002 seçimlerine kadar, Türkiye’yi türlü serüvenlere sürükleyen istikrarsız siyasi dönem, halkın Adalet ve Kalkınma Partisini tek başına iktidar yapmasıyla bambaşka bir iklime evrildi. Vesayetçi güçler, 2007’deki cumhurbaşkanlığı seçimlerini fırsat bilerek topyekûn bir hamlede bulundu. Bir taraftan Anayasa ve Meclis İç Tüzüğü tuhaf bir şekilde yorumlanarak, yeni cumhurbaşkanının (Abdullah Gül AK Parti adayı idi…)........

© Türkiye