Nâfî bin Abdurrahman hazretleri, Tebe-i tâbiîndendir.

169 (m. 785) senesinde Medîne’de vefât etti.

Esmer, güzel yüzlü idi.

Ahlâkı da pek güzeldi.

Yeri gelince mîzaha meyleden, güler yüzlü, hoşsohbet bir zâttı.

Konuşurken ağzından “misk kokusu” çıkardı...

"Siz her gün misk mi sürünürsünüz?" diye sordular.

"Hayır, rüyâmda Resûlullahı gördüm. Ağzıma Kur’ân-ı kerîm okudular. O zamandan beri ağzımdan bu güzel koku çıkar ve yayılır" dedi.

"Efendim, ne güzel yüzünüz ve ne güzel ahlâkınız var?" dediler.

"Neden olmasın, bir gece rüyâmda Allah’ın Resûlü, Sevgili Peygamberimiz benimle müsâfaha etti ve kendilerinden Kur’ân-ı kerîm dinledim" buyurdu.

"Nâfî, ahlâk bakımından halkın en iyisi, kıraat/okuma bakımından en güzeliydi. Dünyâya düşkün değildi ve çok cömertti. Ayrıca yetmiş yıl, Resûlullah’ın mescidinde namaz kıldı" demişlerdir.

Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

© Türkiye