Evliyânın büyüklerinden Fudayl bin İyâd hazretlerinin vefâtı yaklaşmıştı.

"Ben ölünce, şu iki kızımı alıp Ebû Kubeys Dağı'na çık. Orada duâ et" diye vasiyet etti.

"Yâ Rabbî! Beyim öleceği vakit, ‘Bu kızlar, Rabbimden bana emânetti, şimdi ölürken Ona iâde ediyorum’ deyip vefât etti. Sen bunları zâyi etme, diye duâ et" dedi.

Ve o gün vefât etti...

Namâzını kılıp defnettiler.

Hanımı, iki kızını aldı.

Ebû Kubeys Dağı'na çıktı.

Orada ağlayarak bunları söyledi.

O esnâda Yemen hükümdârı, hanımıyla oradan geçiyordu.

İki de oğlu vardı yanında.

"Ey hâtun! Sen bu tenhâ yerde ne arıyorsun, hem niçin ağlıyorsun?" diye sordu.

Kadıncağız da anlattı.

"Bu işte ilâhî bir hikmet olsa gerek. Zîrâ senin iki kızın var, benim de iki oğlum var" dedi.

"Allah'ın emriyle ve biner altın mehirle, senin bu kızlarını benim oğullarıma istiyorum, râzı mısın?"

Ertesi gün nikâhları kıyılıp, düğünleri oldu.

Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

© Türkiye