Son yıllarda ülkemizde tarım ne zaman gündeme gelse, kulaklarımızı gelecekteki fısıltılar dolduruyor: “Tarım 4.0”, yapay zekâ, drone ile ilaçlama, uydu destekli hasat analizleri…

Klimalı lüks otellerin sempozyum salonlarında, parıltılı kürsülerden yapılan sunumlarda Türk tarımı adeta bir teknoloji üssü gibi pazarlanıyor. Ancak vitrindeki bu süslü cümleleri bir kenara bırakıp tarlanın soğuk ve sert gerçekliğine döndüğümüzde, karşımıza çıkan çıplak veri tam anlamıyla yapısal bir çöküşü haykırıyor.

TARMAKBİR ve TÜİK’in önümüze koyduğu resmi veriler, geçici bir yavaşlamayı değil, üretimin kalbinin durmak üzere olduğunu gösteriyor. Bir ülkede traktör satışı sadece sanayinin çarklarını değil; çiftçinin yarına dair umudunu, toprağına olan güvenini ölçer. Çiftçi önünü görebilirse yatırım yapar. Peki, hafızamızı tazeleyecek o ilk 4 aylık tescil rakamları bize ne söylüyor?

2026: Sadece 6.646 adet!

Son üç yılda traktör satış hacmindeki kayıp yüzde 75’e ulaşmış durumda. Traktör üretimi geçen yılın aynı ayına göre yüzde 54 azalırken, son beş yılın ortalamasına göre çakılma yüzde 57,5’i buluyor. Biz salonlarda otonom teknolojileri tartışırken, tarladaki çiftçi fırlayan girdi maliyetleri ve mazot fiyatı yüzünden arazisine ikinci kez gidip gitmemenin hayati muhasebesini yapıyor. Finansman modeli sunamadığınız, yüksek faiz duvarıyla üreticiyi krediden mahrum bıraktığınız bir düzende dijital dönüşüm, yalnızca birkaç büyük sermayeli işletme için bir “vitrin süsü” olmaktan öteye geçemez.

Bu yangının ortasında, sektörün çatı kuruluşu TARMAKBİR adeta iğneyle kuyu kazarak bir çıkış yolu arıyor. İç pazardaki bu öngörülemezlik........

© Türkgün