Tres países, tres pretextos e un mesmo resultado. Dixéronnos que Iraq agochaba armas de destrución masiva, que en Libia había que protexer a poboación civil e que en Siria se trataba dunha revolución democrática. Os pretextos cambian, pero as ruínas parécense demasiado. Cómpre contar esta historia sen as versións edulcoradas dos grandes medios, porque quen non entende como se destrúe un Estado non entende como van intentar destruír o seguinte.

Ninguén idealiza a ninguén

Nin Sadam Huseín, nin Muamar Gadafi, nin Bashar al-Asad foron demócratas de manual, e non fai falta agochalo. Pero a pregunta nunca foi se eran gobernos perfectos. A pregunta é quen decide o destino dun pobo: a súa xente ou as chancelerías de Washington, Londres e París. E a resposta, unha vez máis, dérona os bombardeiros.

Iraq: a mentira que custou centos de miles de vidas

Iraq xa viña desangrado polas sancións dos anos noventa cando, en 2003, Estados Unidos e Gran Bretaña o invadiron sen autorización do Consello de Seguridade, co pretexto dunhas armas de destrución masiva que nunca apareceron. Centos de miles de mortos, segundo as estimacións, e millóns de desprazados. E unha decisión........

© Tercera Información