Que non vos conten contos. Repetíronnos ata a náusea que o socialismo é cousa de europeos, que o mundo árabe só coñece o petróleo, o turbante e a guerra. Mentira.

No extremo da península arábiga, fronte ás narices do Imperio británico e das monarquías do Golfo, existiu durante vinte e tres anos un Estado marxista-leninista: a República Democrática Popular do Iemen.

Os que mandan queren que o esquezamos. Nós non o imos esquecer.

Adén: do saqueo colonial á insurrección

Todo comezou cun roubo.

En 1839, Gran Bretaña apoderouse de Adén e, tras a apertura da canle de Suez, converteu aquel porto nunha escala imprescindible cara á xoia da súa coroa: a India. Para blindar o seu botín, levantou un entramado de protectorados e microestados que, en 1963, reuniu na Federación de Arabia do Sur: un artefacto deseñado en Londres para que todo cambiase sen que nada cambiase.

Pero os pobos non piden permiso.

Os traballadores dun dos portos máis activos do mundo, curtidos na loita por mellores condicións de vida e inflamados polo vento anticolonial que percorría a rexión, empuñaron as armas. En outubro de 1963, a Fronte de Liberación Nacional (FLN) iniciou a loita armada. En agosto de 1967, derrotou os seus rivais en Adén e obrigou os británicos a negociar a súa retirada a toda présa.

O 30 de novembro de 1967 naceu a independencia. Tres anos despois, en 1970, o país pasou a chamarse República Democrática Popular do Iemen.

Unha revolución na península arábiga

A RDPY adoptou o marxismo-leninismo e organizou o poder arredor da FLN e, desde 1978, do Partido Socialista do Iemen. Foi o único Estado de Oriente Medio aliñado co bloque socialista durante a Guerra Fría e o primeiro país comunista da historia do mundo árabe.

E naceu na miseria máis absoluta.

Os británicos marcharon deixando atrás o peche da base e dunha administración que daba de comer a boa parte de Adén. Coa canle de Suez pechada tras a guerra de 1967, prometeron unha axuda de 12 millóns de libras que nunca chegaron a pagar. A clase capitalista fuxiu con eles. No interior, a economía era pouco máis ca pesca artesanal e agricultura de subsistencia.

Con iso. Con case nada.

E, con todo, construíuse un Estado.

As reformas sociais: o socialismo mídese en dereitos

Un Estado revolucionario xúlgase polo que fai coa súa xente. E aquí a RDPY ten unha historia que........

© Tercera Información