İşbu güzel dilimiz, Dede Korkut’un dediği gibi, işte o zamanlardan beri sürilüp gideyorur.

Osmanlı Türkçesi, 15. yüzyıl ortalarından 20. yüzyıl başlarına dek Osmanlı coğrafyasında kullanılan Türkçedir. Öncesine Eski Oğuz Türkçesi veya Eski Anadolu Türkçesi, sonrasına Bugünkü (Modern) Türkiye Türkçesi denir.
Osmanlı Türkçesi yerine kısaca Osmanlıca terimi de yaygın olarak kullanılır. Ancak halk arasındaki yaygın bir yanlışı düzeltmek gerekir. Yazıdan değil dilden bahsediyorum. Osmanlıca veya Osmanlı Türkçesi yazının değil dilin adıdır. Eski Oğuz Türkçesi için de Osmanlıca için de Arap harfleri kullanılmıştır. 1928’deki harf inkılabına dek Modern Türkiye Türkçesi için de Arap harfleri kullanılmıştır. 1928’de dili değil alfabeyi değiştirdik. Söz gelişi 1924 anayasasının 68. maddesindeki “Her Türk hür doğar, hür yaşar.” cümlelerini 1924’te Arap harfleriyle, 1928’den sonraki baskılarda Latin kökenli Türk alfabesiyle yazdık.
Osmanlıca / Osmanlı Türkçesi teriminin alfabeyi değil dili ifade ettiğini böylece belirttikten sonra Osmanlı döneminin dili hakkında konuşabiliriz. Bu konuda da yaygın bir yanlış vardır. Lise kitaplarındaki Divan edebiyatı konularında sanatlı örnekler yer alır. Fuzuli, Baki, Nef’i, Nedim gibi şairlerin gazel ve kasidelerinin dili genellikle ağırdır. Osmanlıca deyince, sanat........

© tarihistan.org