Την Κυριακή, ο Γιάννης Μαρίνος πληροφόρησε τους πολυπληθείς πιστούς αναγνώστες του στο «Βήμα» ότι σταματά πλέον να γράφει, έπειτα από έξι και πλέον δεκαετίες, με πάνω από τις μισές στη θέση από την οποία έγραψε ιστορία στον ελληνικό Τύπου: διευθυντής του «Οικονομικού Ταχυδρόμου».

Το έντυπο το οποίο διηύθυνε το μοναδικής ποιότητας επιτελείο του και βεβαίως ο ίδιος είχαν αφιερώσει όλες τις δυνάμεις τους στην υπηρεσία ενός και μόνον στόχου, ο οποίος, όμως συνιστά το άθροισμά όλων. Ισως ακουστεί «αφελής», όμως, κάθε άλλο παρά είναι: το κοινό καλό.

Ως διευθυντής του «Οικονομικού» τον οποίο και μετέτρεψε σε ένα από τα πιο σημαντικά έντυπα – αν όχι το πιο σημαντικό – μιας ολόκληρης εποχής, ο Γιάννης Μαρίνος εργαζόταν καθημερινά με ρυθμούς φρενήρεις: έγραφε, διάβαζε κείμενα προς δημοσίευση, μελετούσε συστηματικά πηγές και διεθνή Τύπο, μάζευε στοιχεία, ενώ έκανε και πλήθος άλλα πέραν αυτών: συνομιλούσε, συσκεπτόταν ασταμάτητα απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ.

Και, όλα αυτά, για να τα κεφαλαιοποιήσει στον «Οικονομικό» με χίλιους τρόπους. Δεν έπαιρνε ανάσα, για να τον κάνει κάθε φορά όλο και καλύτερο.

Και τον έκανε – επίτευγμα καθόλου απλό στο επίπεδο που από καιρό τον είχε οδηγήσει. Αν κάποιος κάνει σήμερα τον κόπο να ρίξει απλώς μία ματιά στα ετήσια συγκεντρωτικά περιεχόμενα που δημοσιεύονταν με όλους τους τίτλους και τους αρθρογράφους τους – υπάρχουν όλα ηλεκτρονικά διαθέσιμα στο Ιστορικό Αρχείο της Alter Ego -, θα μείνει αμέσως άναυδος από τα εξής: πρώτον, το ποιοι έχουν περάσει – και πόσες φορές – από τις σελίδες του «Οικονομικού».

Δεύτερον, ποια ήταν η θεματογραφία του και ποιες οι προσεγγίσεις της. Τρίτον, πόσο επίμονα υπηρετήθηκαν η ελευθερία του λόγου, ο αποκλεισμός της μισσαλοδοξίας, η χρήση του διαλόγου. Και με ελάχιστη μόνο εμβάθυνση θα καταλήξει με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι, εάν η φωνή του «Οικονομικού» είχε ακουστεί από τις........

© Ta Nea