Kırk dört yıllık gazeteci hayatımın otuz beş yıldan fazla süresi boyunca Strasbourg ile Brüksel arasında gidip geldim, Türkiye-Avrupa ilişkilerini haber yaptım, gözlemledim. 

Avrupa Parlamentosu'nun sayısını hatırlamadığım Türkiye raporlar görüşmelerini izledim. Zirveleri takip ettim. Bakanlar gördüm, başbakanlar gördüm, cumhurbaşkanları gördüm. Türkiye'nin Avrupa Birliği'ne en çok yaklaştığı günlere de tanıklık ettim, bugün yaşadığı yalnızlaşmaya da...

Bu yüzden Avrupa Parlamentosu'nun bugün oylayacağı Türkiye raporunu okurken aklıma ilk gelen şey rapordaki eleştiriler değil, büyük bir başarısızlık hikâyesi oldu.

Çünkü ortada sadece Türkiye'nin artık Avrupa ile bağının giderek kopuşu ve belki de ABD’nin istekleri doğrultusunda bir Orta Doğu ülkesi olma yolunda emin adımlarla ilerlemesi bir gerçek.  Türkiye Avrupa yolunda değil artık.

Bunun sorumluluğu da büyük ölçüde Avrupa'nın ta kendisi... Avrupa'nın sisteminde var olan 'yaptırımlar', 'engelleyici mekanizmalar' ve 'diyalog yolları' hiç işletilmedi ve Türkiye'nin Avrupa'dan kopuşuna hep seyirci kalındı. Avrupa, yanı başındaki ülkenin bir “Otoriter rejime“ dönüşmesine göz yumup, etki alanında tutmak yerine “yaban ellere” teslim etti.  

Türkiye yıllardır demokrasi liginden düşüyor. Hukuk devleti aşınıyor. Yargı bağımsızlığı tartışmalı hale geliyor. Gazeteciler, akademisyenler, siyasetçiler hakkında açılan davalar uluslararası raporlara giriyor. Muhalefet üzerindeki baskılar artıyor.

Ve bunlar hep Avrupa'nın göz önünde oluyor. 

Brüksel her şeyi gördü.

Strasbourg her şeyi gördü.

Avrupa Konseyi de gördü, Avrupa Parlamentosu da gördü, Avrupa Komisyonu da gördü.

Ama çoğu zaman yalnızca not aldı.

Türkiye'de demokratik standartlar gerilerken Avrupa Birliği'nin tepkisi giderek daha bürokratik, daha mekanik ve daha etkisiz hale geldi. Her yıl raporlar yazıldı. Her yıl kaygılar ifade edildi. Her yıl "derin endişe" cümleleri tekrarlandı.

Türkiye değişti.

Raporlar........

© T24