Şimdi herkes çocuk/genç şiddetini konuşuyor. İnanın biraz daha konuşur, bir sonraki olaya kadar da unuturlar… Olan ölene, öldürene olduğuyla kalır…

Türkiye böyle bir ülkedir.

“Barış” ısrarını küçümseyen, fazla okuyana “entel dantel” diye isim takan, savaşı, şiddeti, mafyayı, asit kuyularını yücelten, ırkçılığın karşısında olana ‘tuhaf’ muamelesi yapan bir toplumu dönüştürmeye kimsenin niyeti de yoktur aslında. Çünkü işin en zor kısmı dönüştürmektir ve toplumun her bireyinin bu işte bir miktar sorumluluğu vardır.

Toplumun nasıl çürüdüğü, nasıl bu hâle nasıl gelindiği konusunda ahkâm keser, sonra da

“Ben kimim ki, en nihayetinde tek başıma bir insan olarak neyi dönüştürebilirim ki” der, işin içinden çıkarlar.

Oysa insanın en büyük devrimi, kendini dönüştürmesiyle gerçekleşir.

Her birimiz fazlaca defoluyuz, insan böyle, yapacak bir şey yok. Ancak kurtulduğumuz her bir defo ile aslında tüm hayatın amacı da olan o insan olma hâline biraz daha yaklaşırız.

Kendini dönüştürebilen insan, dönüştüğü yerden değdiği insanları da dönüştürmeye güdümlenir, en azından ilham verir. Bu manada ilerleme kaydetmeyen her birey de bu çürümede sorumluluk taşır aslında.

Bakınız, yıllardır bıkmadan usanmadan söylüyoruz; Türkiye çocuğuna ve gencine haksızlık yapan bir ülke. “Hangimize değil” diyeceksiniz, haklısınız da. Fakat bir dönüşüm beklentimiz varsa, iyiye doğru bir ilerleme istiyorsak çocukluğu ve gençliği sağlıklı yetiştirme meselesine kafayı fazlasıyla takmalıyız. Birincil hayat meselemiz sağlıklı nesillerin yetişmesi olmalı, yoksa inanın bu bataklıktan başka çıkış yolu yok!

Çocukların ve gençlerin sakatlanmadan büyümesinden tutun da sağlıklı gıdaya erişim, fırsat eşitliği, kendilerini donatacak eğitim,  ev içinde maruz kaldıkları etkenlere kadar “çocukların güvenliği ve geleceği” meselesini ciddi bir şekilde gündemimize almalıyız. Bu konuda daha fazla çalışmalı, yazmalı, konuşmalıyız.

Elbette her şeyden önce bilinçli yetişkinlerin ebeveynliğini hedeflemeliyiz. Bu da evet, çocukluğu ilk........

© T24