Maç öncesinde tribünlerin hazırladığı o görkemli koreografi, sadece görsel bir şölen değil, adeta bir duygu seliydi; Osimhen’in gözyaşları bu tutkunun en somut dışavurumu oldu. Ancak asıl hikaye 90 dakika bittiğinde yazıldı: Başlangıçta Nijeryalı yıldızı duygulandıran o tribünler, maç sonu düdüğüyle birlikte koca bir devi, Liverpool’u sahadan boynu bükük uğurladı.

Beşiktaş derbisinin ardından kurduğumuz o klasik "atanın ve tutanın iyi olacak" cümlesi, bu seviyelerde bir amentü gibi geçerliliğini koruyor. Fakat bu kez hikayeye sadece Muslera ve Osimhen değil; Jakobs’un disiplini, Singo’nun atletizmi ve Gabriel Sara’nın oyun aklı da dahil oldu. Galatasaray, modern futbolun savunma kodlarını yeniden yazarcasına bir ders verdi. Osimhen ön alanda bir savunmacı gibi pres yaparken, Barış Alper’in yerdeki topa kafasıyla hamle yapması, bu takımın "kazanma iştahının" resmidir. Jakobs ise Salah gibi bir fenomeni, kariyerinin en etkisiz gecelerinden birine mahkûm ederek adeta bir bek performansı resitali sundu.

Barış Alper Yılmaz, Juventus eşleşmeleri öncesinde Şampiyonlar Ligi’ni bir "vitrin" olarak tanımlamıştı; dün gece o vitrinin en parlak mücevheri yine kendisiydi. Dakikalar 89’u gösterirken hala o meşhur şiddetli koşularını atıyor, rakip savunmanın kimyasını bozuyordu. Gecenin bu tek ve özel maçında, tüm Avrupa’nın gözü üzerindeyken kendi pazar değerini bir üst seviyeye taşıdı. Bu fizik kaliteyi ve bu dinamizmi durdurmak imkansız; Avrupa’nın dev kulüplerinin kapısında kuyruk olması artık bir kehanet değil, bir realite.

Galatasaray’ın Liverpool’u mağlup etmesi kulüp tarihinde ilk değil ama bu kez durum çok daha farklı. Bugün dünya, sadece maçı değil; İstanbul’daki o boğucu atmosferi ve Galatasaray’ın oyun üstünlüğünü konuşuyor. Sarı-kırmızılılar, yeni formatın zorlu labirentinde Mart ayını görerek büyük bir eşiği atladı. Bu turla birlikte toplamda 12. maçına çıkacak olan temsilcimiz, eski formatta finale yürümekle eşdeğer bir yıpranma payı ve tecrübeyi cebine koydu. Finansal getirisi bir yana, bu seviyelerde kalıcı olmak, Avrupa futbol elitleri arasındaki prestijinizi perçinleyen en büyük unsurdur.

Büyük takımların yolunu dikensiz kılmak adına kurgulanan bu yeni formatta, son 16 turu buraların gediklisi olmayan her takım için devasa bir başarıdır. Tribünüyle, teknik heyetiyle ve sahadaki aktörleriyle yüzünü tamamen Batı’ya dönmüş, bu sezon stadyumunda altıncı kez o büyülü marşı dinleten Galatasaray’ı gönülden tebrik etmek gerekir.

Alkışın en büyüğü ise kuşkusuz Okan Buruk’a... 5-2’lik Juventus zaferinin ardından dün gece de taktik tahtasında bir "imza maç" sundu bize. Dersine öyle iyi çalışmış ki; Arne Slot, o astronomik bütçeli kadrosuyla sahanın kenarında çaresizliği iliklerine kadar hissetti. Liverpool’un ismi vardı ama dün sahada Galatasaray’ın planı hüküm sürüyordu.

Maçın ruhunu özetleyen o çarpıcı ana dikkat çekmek isterim: Uzatma dakikaları oynanırken, Liverpool kaptanı Van Dijk’ın kalecisine "yavaş oyna" diye bağırması, aslında bir teslimiyet bayrağıydı. Galatasaray çılgınlar gibi ikinci golü ararken, dünyanın en iyi stoperlerinden biri maçı en azından bu skorla Anfield Road’a taşıyabilmenin, yani "kurtulmanın" peşindeydi. İşte sahadaki dominasyonun en net özeti budur.

Peki, 1-0’lık bu avantaj İngiltere’de yeterli olur mu? İç sahada kurduğu o ezici üstünlüğü, Galatasaray mutlaka Ada’ya da taşımalı. Sanchez’in cezalı duruma düşmesi elbette can sıkıcı bir eksik, ancak dünkü kolektif şuurla o boşluk bir şekilde dolacaktır. Önemli olan o kompakt yapıyı ve savunma disiplinini Anfield’ın çimlerine de yansıtabilmek.

Düşler Sahnesinde muazzam bir geceyi daha hafızalarımıza kazıdık. Şimdi tüm umutları ve heyecanı bir hafta sonrasına, Liverpool deplasmanına taşıyoruz.

Dipnot: Fark ettiniz mi, kimse hakemden bahsetmiyor. Sahada gerçek bir futbol olunca, düdük sesleri sadece birer ayrıntı olarak kalıyor.

© T24