Şiir, bazen bir insanı anlatır… Bazen de koskoca bir memleketi…

ŞİİR: HAYATIN METAFORU

20’lerde özgürlük ateşiyle yanıyordu kalbim.

30’lar hüzünlüydü, Atamı kaybettim.

40’larda olgunlaştım, bulaşmadım kavgalara

50’lerde kapıldım rehavete, yardımlara alıştım

60’larda bedeller ödedim, darbelerle tanıştım

70’lerde muhtıralardan geçsem de güzel yıllardı

80’leri sevemedim, çok acılar yaşadım

90’lar hızlı çağdı, alışamadım

Ve şimdilerde yanıyor dünya, ısınamadım

Bazen bir yürek hoplamasıdır.

Bazen de bir gözyaşıdır, kelimelere başkaldıran.

Bir çocuğa sorsanız, hayat der.Bir yetişkine sorsanız, tarih der.Bir bilene sorsanız…Bir milletin ömrü der.

Anlamak için sadece bilgi yetmez.

Biraz da yaşamak gerekir.

20’li yaşlarda İstanbul Üniversitesi’nde öğrenciydim. 28 Şubat süreciydi.

Yasakçı zihniyete karşı direnen tarafta oldum hep.

30’lu yaşlarımda kaybettim babamı.

Tam da onu anlamaya başladığım dönemde, yetim kalmanın insanı derinden sarsan hüznüyle tanıştım.

40’lı yaşlar, insanın olgunlaştığı dönem.

Sonraki yaşlardaki hissiyatı tam olarak kavramam mümkün değil elbette.

Çevremdekilerden dinlediklerimden, şahit........

© Sözcü