1980 sonrası Türkiye’de yaşanan toplumsal ve ekonomik dönüşümler, aile yapısı ve çocuk yetiştirme pratiklerinde belirgin değişimlere yol açmıştır. Günümüzde bireysel beklentiler toplumsal kaygıların önüne çıkmıştır. Bu süreçte, rekabetçi topluma uyum sağlama amacı çocukların çok yönlü becerilerle donatılmasını temel bir hedefe dönüştürürken özgür birey yetiştiriyorum derken; Geleneksel “çocuğum benden daha iyi şartlarda yaşasın” anlayışı ise zamanla performans ve başarı odaklı bir ebeveynlik söylemine evrilmiştir.

Bununla birlikte çocuk, yalnızca geleceğe yönelik bir “yatırım” unsuru değil, aynı zamanda ailenin sosyal statüsünü temsil eden bir özne haline gelmiştir.

1980-90 lı yıllarda ortaya çıkan y kuşağı tanımı ile ortaya çıkan ebeveynlik yaklaşımlarına ilişkin literatüre baktığımızda, çocuğun özsaygısını artırma hedefiyle geleneksel sınır koyma pratiklerinin zayıfladığına dair değerlendirmelerin yer aldığını görmekteyiz.

Çocuk gelişimi literatürü incelendiğinde; yapılan çalışmalar sorgulayıcı ve kendini ifade edebilen bireylerin yetişmesini desteklerken, bunun özdenetim ve sosyal uyum becerileriyle dengelenmesi gerektiğine dikkat çeker. Aynı zamanda sevgi temelli sınırların, çocuğun güven duygusunu ve davranış düzenlemesini desteklediği belirtilmektedir.

Son yıllarda ebeveynlik anlayışında “Çocuğun özgürlüğü”, “kendini ifade etmesi”, “özgüveninin zedelenmemesi” gibi kavramların ortaya çıkması ile dikkat çekici bir değişim yaşanıyor.

Çoğu zaman içi yanlış doldurularak “özgür yetişen bireysellik” kavramının, tartışılmaz doğrular haline........

© Sonsöz