Şair Enver Gökçe’ye yaptığımız yolculukta aramızda olan sevgili Hasan Hüseyin Yalvaç’ın vefatının ardından ona dair yazım nedeniyle bir hafta ara vermiştim. Araştırmacı Yazar Öğretmen Dostum Müslüm Ulusoy’un vefatı da ardından gelince iki hafta “dizi yazıma” ara vermek zorunda kalmıştım. Yazımın 3. Bölümüyle bu hafta devam ediyorum. İyi okumalar diliyorum dostlar.

1922 yılına kadar Eğin ismiyle bilinen ilçe, Kurtuluş Savaşı’nda Atatürk’e bağlılıklarını bildirmek için gönderdikleri telgrafta 500 atlı ile Atatürk’ün yanında olacaklarını bildirmeleri üzerine Atatürk’ün; “Eğinliler, siz kemale ermiş insanlarsınız. Bu yüzden adımı size veriyorum” demesiyle Kemaliye adını almış.

Kemaliye’de arabadan indiğimde ilk izlenimim; her yanı kayalık yüksek dağlarla çevrili kentin, eteğinde akan, Miran Suyu ve Kadıgölü Suyu ile de güçlenen Karasu Nehri, doğal dokusuna dokunulmamış binalar, çeşmeler, sokaklar, sokak hayvanları ve güler yüzlü insanlarıyla adeta bir sahil kasabasını andırıyordu.

Gecenin karanlığı bitmiş, asfalt yolda hışırdayan lastik tekerleklerin sesi kesilmiş, güneş doğmuştu, tıpkı Kültür Kafe’de bizi karşılayan Ozan Aysel Çiçek’in, gazeteci arkadaşı Safiye Özşener’in ve........

© Sonsöz