Bir çember düşünün… Kusursuz, sade, başlangıcı ve sonu birbirine değen bir çizgi.

Ve o çemberin içinde saklı bir sır: 3.14…

Çoğumuz için bu sadece bir sayıdır. Oysa biraz durup bakınca, o sayının bir ölçüden fazlası olduğunu fark ederiz. Bir oran değil sadece; bir akış, bir hikaye, bir ihtimal…

Pi… Bir çemberin çevresinin çapına oranı. Basit gibi görünen ama içine girdikçe derinleşen, derinleştikçe insanı kendine çeken bir gerçek.

Çünkü pi, kendini asla tekrar etmez. Durmaz. Bitmez. Her basamağı, bir öncekinden farklıdır.

Ve belki de bu yüzden, yalnızca matematiğin değil, hayatın da en dürüst aynasıdır.

Düşünün… Onun ondalık basamaklarında bir düzen yokmuş gibi görünür. Ama aslında her şey oradadır.

Bir doğum tarihi… Bir telefon numarası… Bir kimlik bilgisi… Belki ilk söylediğiniz kelime, belki de son nefeste dudaklarınızdan dökülecek o kırık cümle…

Hepsi o sonsuz dizinin içinde bir yerde saklıdır. Dağınık… Gizli… Ama var. Tıpkı hayat gibi. Biz doğarız. Fark etmeden bir çemberin içine gireriz.

Ailemiz, çevremiz, öğrendiklerimiz, korkularımız… Hepsi o çemberin sınırlarını çizer.

Sonra yaşamaya başlarız. Ama çoğumuz aslında yaşamayız… Sadece tekrar ederiz.

Aynı hataları, Aynı korkuları, Aynı suskunlukları…

Aynı ilişkileri, Aynı kabullenişleri, Aynı sınırları…

Ve en tehlikelisi… Aynı hayatı…

İşte burada insanın yüzüne çarpan o sessiz soru belirir.

Pi........

© Sonsöz