Bazı insanlar vardır, kendi doğrularını kimseye ezdirmeden yaşarlar. Seslerini yükseltmezler, büyük laflar etmezler ama duruşları nettir. Onlar için önemli olan, günün sonunda başını yastığa koyduğunda kendini inkâr etmemiş olmaktır. Böyle insanlar dışarıdan soğuk, mesafeli ya da “kendine yeten tipler” gibi görülür. Oysa çoğunun içinde büyük bir sessizlik ve büyük bir cesaret vardır: Kimsenin versiyonuna dönüşmeden kendi halinle kalabilme cesareti…

Yalnız kalabilmek, çoğu kişinin sandığı gibi “kimseye ihtiyaç duymamak” değildir. Aksine, başkalarına yaranmak için kendinden ödün vermemeyi göze almaktır. Çünkü insan, kendine ihanet........

© Sonsöz