Bir Duanın İçinde Esmâların Nefesi

İnsan için çok defa kullanıyoruz ya 18.000 âlemin kesişim noktası diye. Bu sebeple bazen uzun uzun konuşamaz. Kelimeler kifayetsiz kalır, cümleler dağılır, niyet kalpte sıkışır. Anlıyorum, hissediyordum ama anlatamıyorum deriz ya hani.. İşte.. O anlarda dil, özüne döner; kısa ama derin bir yakarışla Rabbine yönelir:

“Rabbenağfir lî…”

Bu duâ, Kur’an-ı Kerim’de[1] yer alan, kökü İbrahim (as) Peygamber’e dayanan bir niyazdır. Lâkin bu kısa ifade, sadece bir bağışlanma talebi değildir. Âdetâ Cevşen makamında, esmâların ruhunu içinde taşıyan bir duâdır.

Çünkü “Rabbena” dediğin anda, sadece bir hitapta bulunmazsın. O kelimenin içinde terbiye eden, büyüten, koruyan, gözeten, merhamet eden bütün ilahî tecellilere yönelmiş olursun. “Rab” ismi; Esmaül Hüsna’nın âdetâ merkezi, bir anahtarı gibidir. Burada “Rububiyet” tecellileri başlıyor çünkü. Kul bu isimle seslenirken aslında şu hakikati dile getirir:

“Ey beni yoktan var eden,

Ey beni her hâlimle bilen,

Ey hatalarımı örten,

Ey merhameti gazabını geçen…”

Ve ardından gelir: “ğfir lî” — beni bağışla.

Burada dua, Cevşen’deki gibi isim isim saymasa da mana itibarıyla bir esmâ tadadına dönüşür. Çünkü kul bu tek kelimeyle affın bütün mertebelerine iltica eder:

Affeden olarak Gafûr,

Tekrar tekrar bağışlayan olarak Gaffâr,

Günahı kökünden silen olarak Afûv,

Merhametiyle muamele eden olarak Rahîm…

Demek ki kul, tek bir “ğfir” ile aslında bütün bu isimlerin kapısını çalar. Az sözle çok isimlere yönelir. Âdetâ bir bast-ı zaman tecellisi yaşanır ve bu da duânın derûnunu artırır. Bu duâ, sadece “ben” ile sınırlı kalmaz; daire genişler bu sûretle.

“li” — ben,

“li-vâlideyye” — anne-babam,

“lil-mü’minîn” — bütün müminler…

Burada ince bir duâ mimarisi vardır. Duâ, bencillikten başlayıp diğergâmlığa doğru, yani empatiyle genişleyen bir kalp terbiyesidir murâkabedir.

İnsan önce kendi kusurunu görür, sonra kendisine vesile olanlara yönelir, ardından........

© Risale Haber