Namık Gedik, bir devrin kudretli İçişleri Bakanı. Devlet ve nizamının yılmaz havarisi, taabbüd edercesine bağlı nizama. Demokrat Parti devrinin sokak nümayişlerini şiddetle bastırmakta Şeflik devrini hatırlatır. Korkuları vardır, sokak hareketlerinin iktidarı zaafa uğratacağı inancına sahiptir. Bir İçişleri Bakanı olarak vazifesi, kanunlara baş eğdirmektir. Devletin güç kullanması istibdad değil, meşru haktır. Muradı, kanun hâkimiyetini tesis etmek.

Gedik, hekimdir. Hukuktan, kanundan ne anlıyordu? Bilmiyoruz... Anatomideki kusursuz nizâm ve işleyişi cemiyete tatbik etmek istemiş olabileceği, yabana atılacak bir ihtimal değil.

Büsbütün haksız da değildi. Zirâ İktidarı kaybeden CHP ve müstebid Şefi İnönü, yeniden iktidara gelmek için memleketi ateşe atmakta beis görmemektedir. Ordu, bürokrasi, basın ve üniversite ondan gelen işaretlerle yatıp kalmaktadır. Namık Gedik, bu şartlarda devlet nizamını devam ettirmek için, ister istemez kuvvete sığınıyordu.

Emrindeki devlet gücünü herkese karşı kullanıyordu. Cumhuriyet Ankara'sı ve Kamalizmin en büyük hasmı Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri de ilerlemiş yaşına rağmen Gedik'in kaskatı tavrının hedefi olmaktan kurtulamıyordu. Onun devrindeki tarassud ve takibler de illallah ettiriyordu. Üstad'ın bir yerden başka bir yere seyahati büyük problem oluyor, bir an önce geri dönmesi veya murad şehre girmemesi için ne gerekiyorsa yapılıyordu. Gedik'in emrindeki devlet güçleri, çoğu zaman düşman bir gölge gibi insanlık tarihinin bu en........

© Risale Haber