Ademden Kurtarmaya Çalıştığımız Bir Gün
Öğretmenlik günlerimizde, her gün karşımızda gençler oluyordu. Her gün onlara bir hakikat anlatılabilmek peşindeydik. Bunu kendimize dert edinmiştik.
Bazen de ders dışında buluşmalarımız oluyordu. Bu buluşmalarımızdan birine Yaşar isimli hem de sol çevrede yetişmiş bir öğrencimiz de katılıyordu. Durmadan sualler soruyordu. Her sualine mukni cevaplar alıyordu. Her sualine hem de kırmızı kaplı kitaplardan cevaplar okuyunca, bir gün bu fakire "Hocam, acaba Said Nursi beni tanıyor mu?" diye soru sormuştu. Kendini o kadar meseleye kaptırmıştı ki sanki Said Nursi kendi çevresinde yaşayan ve onların bu suallerine muttali olmuş biri gibi gelmişti ona. Said Nursi'yi elbette onu tanımıyordu ama onun gibi gençlerin suallerine aşinaydı ve onlara ileri derecede şefkatle yaklaşıyordu.
Hatıralarla dolu bir yazıda okuduğumu hatırlıyorum. Geçen asrın başında, klasik Osmanlı medreselerinin birinde, medrese hocasına bir gencin soruları olmuştu. Sorular karşısında çaresiz ve cevapsız kalan hocamız da sınıftan ağlayarak ayrılmıştı. Aynı asrın çeyreğindeki yıllarda ise, zındıka fikri, daha bir dessesâne yol bulmuş ve direk imanın erkânına ilişmeye başlamıştı. Aynı yıllarda daha ileriye gitmiş, Resimli Ay dergisinde ahiret inancıyla alay eden karikatür bile yayımlanmıştı.
Resimli Ay'da bu karikatürün yayımlandığı aynı dönemde, Barla'da Haşir Risalesi te'lif edilmiş ve el yordamıyla çoğaltılarak Millet Meclisinde vekillere dağıtılmıştı. Üstadın yeğeni Abdurrahman da mecliste çalışıyordu aynı dönemde.........
