Među mnogima koji su godinama kibicovali šahiste pred nekadašnjom Galerijom počasno je mjesto pripadalo jednome koji je imao vještačko stopalo i koji je vazda vavoljio komad hljeba ili kifle u ustima. Nikada nije odigrao partiju, nije drugima pomagao čak ni da postave figure, ali nije bio pasivni posmatrač koji je pored tih tabli kratio dosadne dane. Znao je “u šah” više od onih koji su se iz dana u dan tukli, ali nikada nije odigrao niti jedan potez.

Savjetovao je, predlagao i objašnjavao svima koji su savjete primali, ali nikada nije povukao niti jedan jedini potez. Kada bi neko glupo izgubio dobijenu partiju, ljutito se okretao na onoj zdravoj nozi i nestajao niz ulicu. Štakom je pokazivao gdje je trebalo spustiti topa, a gdje podići kraljicu. Psovao je slabe igrače, prištio se zbog onih brzopletih, a onima koji su mislili da su najpametniji govorio je samo jedno: Hajde što ne znaju, ali što neće da slušaju!

Tako je nekako i sa opozicijom u Republici Srpskoj: hajde što ne zna, hajde što ne........

© Oslobođenje