İttihat ve Terakki’nin cumhuriyet paranteziydi CHP; ülkenin kurucu harcı, ama aynı zamanda modernleşme sancılarının ilk adresi. Bugün, “Yeni Parti”nin gövdeden kopuşuyla birlikte sadece bir siyasi partideki ayrışmayı değil, Türkiye siyasal tarihinin en köklü devirlerinden birinin kapanışını izliyoruz. Fakat her büyük kapanış, doğası gereği yeni bir devrin açılma sancılarını da beraberinde getirir.

Eski Türkiye’de CHP’nin sistem içinde görünmeyen ama son derece somut bir garantisi vardı. Mücadelesini devletin kurumsal zırhı içerisinde yürütür; bürokrasi, yargı ve ordu gibi meşruiyet alanlarında güçlü bir referansa dayanırdı. Ancak bugüne kadar bu topraklarda kurulmuş neredeyse tüm sağ partiler, tam da bu referansa karşı —en azından onu çevrelemek, etkisizleştirmek ya da asimile etmek üzere— konumlandı. CHP, sağın bu kurucu karşıtlığı üzerinden kendi sınırlarını çizdi; sağ da varlığını CHP karşıtlığıyla meşrulaştırdı.

Ne var ki bugün o eski garantiler de, o garantilerin yarattığı mayınlı alanlar da yok. Bugün karşı karşıya olunan rejim, hukukun temel kavramlarını dahi manasız kılmış, geleneksel meşruiyet zeminlerini tüketmiş bir yapı arz ediyor. Dolayısıyla, devletin korunaklı mevzilerine yaslanan eski repertuvarın bu yeni gerçeklik karşısında hiçbir karşılığı bulunmuyor.

İşte tam bu noktada bir kapasite sorunu beliriyor. CHP’nin mevcut mimarisi ve siyasal mühendislik anlayışı, dünün konseptine göre inşa edilmiş bir yapı. Geleneksel........

© Nokta Haber Yorum