«Με τη διαφθορά ή με την εντιμότητα;» Είναι από εκείνες τις φράσεις που δεν αφήνουν χώρο για αποχρώσεις. Ή είσαι με το φως ή με το σκοτάδι. Ή με τον λαό ή με το 1%. Ή με την εντιμότητα ή με τη διαφθορά.

Μόνο που η πολιτική δεν είναι παραβολή. Και η Ιστορία έχει μια κακή συνήθεια: θυμάται. Ο Αλέξης Τσίπρας επανέρχεται προβάλλοντας την «ηθική επανάσταση» και υποσχόμενος ότι τα χρήματα για την κοινωνία θα βρεθούν «στη δικαιοσύνη, στην εντιμότητα και στο 1% που ζει εις βάρος του 99%».

Ακούγεται γνώριμο. Πολύ γνώριμο.

Γιατί κάθε φορά που ένας πολιτικός δεν ξεκινά από το πρόγραμμα, αλλά από την ηθική του ανωτερότητα, αξίζει να κρατάμε μικρό καλάθι. Η πολιτική δεν κρίνεται από το πόσο ενάρετος δηλώνει κάποιος ότι είναι, αλλά από το τι έκανε όταν κρατούσε την εξουσία.

Η Ιστορία είναι γεμάτη από ηγέτες που αυτοανακηρύχθηκαν φορείς της ηθικής κάθαρσης. Σχεδόν ποτέ δεν κατέληξαν να δικαιώσουν τις προσδοκίες που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Δεν είναι τυχαίο. Όταν η ηθική γίνεται το βασικό πολιτικό επιχείρημα, συχνά λειτουργεί ως υποκατάστατο ενός συγκεκριμένου σχεδίου διακυβέρνησης.

Η εύκολη διαίρεση ανάμεσα στους «καθαρούς» και στους «διεφθαρμένους», στον «λαό» και στις «ελίτ», στο «99%» και το «1%», είναι πολιτικά αποτελεσματική. Είναι όμως και επικίνδυνα απλουστευτική.

Διότι τα κράτη δεν κυβερνώνται με ηθικές διακηρύξεις. Κυβερνώνται με θεσμούς, κανόνες, επενδύσεις, παραγωγή πλούτου, μεταρρυθμίσεις και δύσκολες αποφάσεις. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν υπάρχει διαφθορά. Προφανώς υπάρχει και πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Το ερώτημα είναι άλλο:

Ποιο είναι το σχέδιο;

Πώς ακριβώς θα χρηματοδοτηθεί το κοινωνικό κράτος;

Με ποια φορολογική μεταρρύθμιση;

Με ποια αναπτυξιακή........

© Newpost