Υπάρχει μια παλιά παρεξήγηση στην ελληνική πολιτική ζωή. Ότι η εκλογή στο Κοινοβούλιο συνοδεύεται αυτομάτως από πιστοποιητικό σοφίας, αλάθητου και γενικής υπεροχής έναντι των υπολοίπων πολιτών. Και ότι όποιος διαθέτει επιπλέον ένα διδακτορικό μπορεί να αποφαίνεται επί παντός επιστητού, από την ιατρική μέχρι τη δημοσιογραφία και από την πολιτική μέχρι τους κανόνες καλής συμπεριφοράς.

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις έδωσε η συμπεριφορά του κ. Παππά σε τηλεοπτική συζήτηση του Action.

Ο κ. Παππάς εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, αποχώρησε από το κόμμα με το οποίο τον εξέλεξαν οι πολίτες και κράτησε τη βουλευτική του έδρα. Νομικά, ασφαλώς, έχει αυτό το δικαίωμα. Πολιτικά, όμως, το ζήτημα είναι πολύ πιο σύνθετο. Οι πολίτες δεν ψηφίζουν σε πολιτικό κενό. Ψηφίζουν πρόσωπα, κόμματα, προγράμματα και συγκεκριμένες πολιτικές δεσμεύσεις.

Η έδρα μπορεί να ανήκει συνταγματικά στον βουλευτή. Η πολιτική εμπιστοσύνη, όμως, δεν μεταφέρεται αυτομάτως μαζί του από κόμμα σε κόμμα.

Στη γλώσσα του αθλητισμού, αυτή η επιλογή εγείρει ερωτήματα για αντιαθλητικό φάουλ. Και, για όσους αποδίδουν ιδιαίτερη σημασία στην πολιτική συνέπεια, ακόμη και για κόκκινη κάρτα. Όχι με κοινοβουλευτική αποβολή, αλλά με την πολιτική κρίση των πολιτών.

Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί, σύμφωνα με την........

© Newpost