Qocalıq haqqında oxuduğum əsərlər Balzakın “Qorio ata”sı, bir də Rəşad Nuri Güntəkinin “Yarpaq tökümü” povesti olub. Hər ikisi çox kədərlidir, Tanrı beləsini kimsəyə qismət eləməsin. Mən başqa məsələdən, yaradıcı insanın ahıl çağlarından bir-iki cümlə yazmaq istəyirəm, çünki özümüz də yaşlaşmışıq və cavanlar üçün yəqin maraqlı olar, görən, yaşlı jurnalistlər və ya siyasi fəallar peşələri, hətta ömürləri haqda nə fikirləşirlər?..

Ölkəmizdə kimsə özünü qeyrisinə borclu bilməsə də hər halda, ahıl yaş daha çox hesabat dövrüdür, ən azı özünə hesabat verməli olursan...

Həm də yaşlı adamlar bir az kövrək, bir az da tərifə meylli olurlar, özlərindən danışanda bəlağətsiz keçinmirlər. Ona görə də sözlərimdə qeyri-təvazökarlıq sezsəniz qüsur bilməyin, bağışlayın.

Həm də 34 il sərasər jurnalistika ilə məşğul olan, demək olar, ölkənin bütün jurnalist mükafatlarını alan adam bir dəfə qeyri - təvazökarlıq edə bilər, ya yox? Odur, təkrar rica edirəm, üzrlü sayın.

Qərəz, bizim yeni jurnalistikanın bəxti həm də onda gətirmişdi ki, bu sahəyə müxtəlif vaxtlarda üç ixtisasca qeyri-jurnalist gəlmişdi: Zərdüşt Əlizadə ərəbşünas-filoloq idi, Hikmət Hacızadə biofizik idi, mənsə Moskva Universitetinin fizika fakültəsini “astrofizika” ixtisası üzrə bitirmişdim. Sonuncunu ona görə xüsusi qeyd edirəm ki, astrofizikadan–kosmologiyadan fəlsəfəyə “məsafə” bircə addımlıqdır.

Zərdüşt bəy çox gözəl jurnalist idi, ədəbiyyatı, mədəniyyəti gözəl bilir. Bir dəfə........

© Müsavat