Bazı anne babalar vardır, çocuklarının gözünde her şeyi bilen kişi olmak isterler. Hangi sorunun cevabı nedir, hangi davranış doğrudur, hangi konuda ne düşünülmelidir… Çocuğun karşısında hep bilen, hep haklı, hep yol gösteren taraf olmak isterler. Çocuğunun karşısında “Bilmiyorum.” demek bazı anne babalara zor gelir. Çünkü ebeveyn olmanın görünmeyen korkularından biri de çocuğun gözünde yetersiz kalmaktır. Oysa çocuk yetiştirmek, çocuğun karşısında her şeyi bilen bir yetişkin olmak demek değildir. Bazen çocuğun sorusuna cevap vermek kadar, o sorunun peşinden onunla birlikte gidebilmek de eğitimin bir parçasıdır. Bunu bana geçen yıl yaşadığım küçük bir olay yeniden düşündürmüştü. Okuldan gelen oğlum, “Anne, biz bugün çetere tutmayı öğrendik.” dedi. Çetere tutmak deyimini duymuştum ama nasıl tutulduğunu hatırlamıyordum. “Oğlum, ben bilmiyorum. Nasıl tutuluyor?” diye sordum. O da öğretmeninin anlattığı gibi bana anlatmaya başladı. Sonra şaşkınlıkla: “Sen nasıl bilmiyorsun?” diye sordu. Yüzünde, annesine bilmediği bir şeyi öğretmenin gururu vardı. Ben de gülümseyerek: “Her şeyi bilmek zorunda değilim ki oğlum. Ama öğrendim işte.” dedim. Birkaç gün sonra bir veli sohbetinde konu yine çetereye geldi. Bir arkadaşım, “Ben de bilmiyordum ama oğluma çaktırmadım. Bilmediğimi belli etmedim.” dedi. O an bir kez daha düşündüm. Neden çocuklarımızın gözünde her şeyi bilen insanlar olmak zorundaymışız gibi hissediyoruz? Sanki bilmediğimizi söylersek otoritemiz azalacak, çocuğumuz bize olan saygısını kaybedecek… Oysa çocuk, anne babasının her şeyi bilmesinden çok, bildiği ve bilmediği şeyler konusunda dürüst olmasına ihtiyaç duyar. Bilmiyorsanız öğrenirsiniz. Araştırırsınız.........

© Mir'at Haber