YETİMLERİN SIĞINAĞI ALLAH’TIR

Kur’ân’ın insânlık ve merhamet adına bir nevi gösterge olarak tanıdığı ve tanıttığı tip yetimdir. İslâm vicdanı, yetimin korunduğu ve saygı gördüğü bir toplumu, bütün insânî değerlere saygı gösteren ve Allah’ın istediği yönde yürüyen bir toplum olarak kabul eder. Yetimlik sadece biyolojik anne ve babadan yoksunluk değildir. Yeryüzünde savunmasız, korunmasız, değersiz, ilgisiz, bilgisiz, sevgisiz, sağlıksız, şefkatsiz hâle getirilmiş her canlı yetimlik kavramı içerisindedir. Hattâ şehirlerin, bölgelerin bile yetimliği vardır. Daha geniş ifâdeyle bir insânın/coğrafyanın, insân olarak sahip olması gerekmesine rağmen sahibi olamadığı değerlerden yoksunluğuna yetimlik denir.

İşte Duhâ/6. âyeti Hz. Peygamber’in “yetim” oluşuna vurgu yapmakta ve bu durumdayken Allah tarafından nasıl korunduğu, himaye altına alındığı kendisine hatırlatılmaktadır: “O seni yetim olarak bulup bir sığınak vermedi mi?”[1] Âyette geçmişe dönülerek, Hz.Peygamber’e yetimliğinin hatırlatılması diğer âyetlerle birlikte düşündüğümüzde biz kez daha O’nun endişe ve korkularını yatıştırmaya, teskin etmeye yönelik olduğunu anlarız. Yani Hz. Peygamber’e “biz seni küçüklüğünden beri takip ediyoruz ve koruyoruz, geçmişte bunu nasıl yapmışsak şimdi de yanındayız. Peygamberlik sorumluluğunu yüklendiğin bu ağır görevinde de seni yalnız bırakacak değiliz” demektir.

Bilindiği gibi Hz. Peygamber, babasının ölümünden birkaç ay sonra doğmuş ve daha altı yaşındayken de annesini kaybetmiştir. Ama sonrasında önce dedesi Abdülmuttalib’in, onun ölümünden sonra da........

© Mir'at Haber