KURUMSAL SÜNNİLİĞİN REHBERİ MUAVİYE – 2

(BENİ ÜMEYYE’NİN KARŞI-DEVRİMİ)

Müslüman dünyanın sosyo-politik, ahlaki ve kelami/felsefi krizi üzerinde çalışırken, üç cilt tasarladığım çalışmanın gelip dayandığı başat konulardan biri Muaviye’nin İslami pratiği meşru mecrasından çıkarıp bambaşka bir mecraya taşıması olgusu oldu. Bu bilinen ve sıkça tekrarlanan bir olgu ise de yaşadığımız krizin sebebi olması gerçeğinin kurumsal Sünnilik tarafından hasır altı edilmesinden dolayı gündem olmamakta, dolayısıyla krizimizin kaynakları boşluğa düşmektedir.

Muaviye’nin sisteme müdahalesinin yol açtığı üç derin tahribattan söz etmek mümkün:

1. Gerek Tarihsel gerekse Reel Müslümanlık üç ana baskıcı/otoriter yönetimleri aşamıyorsa, bunun sebebi Emevi sapkınlığını kelam ve fıkıh usulünü suistimal ederek cürmü tolere edip içselleştirmesi olgusudur. Mevcut durumda halkı Müslüman ülkelerde yönetimler ya monarşik ya diktatörlük veya en hafifiyle otokratiktirler. Muaviye, karar süreçleri ve karar mekanizmaları üzerinde sosyo-politik katılım ve denetim demek olan Şura/İstişareye dayalı yönetimi, Bizans siyaset biçimini referans alarak Bizans monarşisine dönüştürdü. Bunlar herkesin öteden beri bildiği şeyler; 19. yüzyılın ikinci yarısından bu yana İslami siyasi akımların neredeyse tamamı bunu dillendirmişlerdir. Şura/İstişare ihtiyari bir tercih değil, amir bir hükümdür, bu temel ilkeye dayalı olmayan yönetim meşruiyetini kaybeder.

2. Muaviye,  takip ettiği siyaset biçiminde para, baskı, yalan /entrika demek olan “zer-o zor-o tezviri” esas aldığından, sosyal hayatın en etkin ve belirleyici faktörü hükmünde olan bu........

© Mir'at Haber