Bulimiya nervoza, yüzeyde yeme davranışıyla tanımlansa da özünde karmaşık bir psikolojik düzenleme çabasını temsil eder. Bu bozukluk, yalnızca bireyin yemekle kurduğu ilişkiye indirgenemeyecek kadar derindir. Duygular, benlik algısı ve kontrol ihtiyacıyla iç içe geçmiş çok katmanlı bir yapıya sahiptir. Klinik gözlemler ve terapötik süreçler, bulimiyanın çoğu zaman görünür olandan ziyade gizlenen dinamikler üzerinden sürdüğünü göstermektedir.

Bulimia nervozada dikkat çeken en temel örüntü, kısıtlama ile başlayan ve tıkınırcasına yeme, ardından gelen telafi davranışlarıyla devam eden döngüsel yapıdır. Ancak bu döngüyü yalnızca davranışsal bir tekrar olarak ele almak yetersizdir. Çünkü kısıtlama, çoğu zaman fiziksel bir diyet girişiminin ötesinde, bireyin ihtiyaçlarını inkâr etme eğiliminin bir yansımasıdır. “Daha azına ihtiyacım var” düşüncesi zamanla yalnızca besinle sınırlı kalmaz.Duygusal ihtiyaçları da kapsayacak şekilde genişler. Bu noktada birey, açlığını yalnızca bedensel değil, aynı zamanda duygusal düzeyde de bastırmaya başlar.

Ne var ki bastırılan her ihtiyaç, psikolojik sistem içerisinde bir gerilim oluşturur. Bu gerilim sürdürülemez hale geldiğinde, kontrol mekanizması kırılır ve tıkınırcasına yeme davranışı ortaya çıkar. Bu davranış, çoğu zaman yanlış biçimde irade kaybı olarak yorumlanır. Oysa klinik açıdan değerlendirildiğinde, bu anlar daha çok bastırılmış olanın geri dönüşü, yani bir tür psikolojik boşalım işlevi görür. Birey bu süreçte yalnızca yemek yemez. Aynı zamanda uzun süredir bastırdığı duygularla kısa süreli de olsa temas eder. Bu nedenle tıkınırcasına yeme........

© Milat