Avrupa’nın kalbindeki yangın
Gözlerimizin önünde sahnelenen ama perdesi bir türlü kapanmayan trajik ve iğrenç bir tiyatroyu izliyoruz.
dekor yakılan otomobiller, barikatlar ve suç çeteleri tarafından talan edilen dükkan vitrinleri.
Aktörler ise geleceğini sokak anarşisinde arayan öfkeli, gettolara sıkışmış, lise çağındaki kitleler.
Ancak bu manzara ne romantik bir Fransız Devrimi nostaljisidir ne de geçici bir gençlik öfkesi.
Karşımızda duran tablo; özelde Fransa’nın, genelde ise tüm Avrupa kıtasının on yıllardır halı altına süpürdüğü yapısal çürümenin, ahlaki ve ekonomik iflasın meydanlara taşan net bir kusmuğudur.
Sokaklar haftalardır alev alev yanarken, aslında sadece çöpler değil, Batı illüzyonunun kendisi lağım kokularıyla birlikte küle dönüyor. Batı demokrasileri, bizzat kendi elleriyle besledikleri korkaklıkların, ikiyüzlülüklerin ve krizlerin gölgesinde, aşırı sağın totaliter kollarına doğru vahşi bir intihara koşuyor.
Tarihin geçmişinde 19. yüzyılın ortalarında Osmanlı İmparatorluğu’nu aşağılamak için kullanılan "Avrupa’nın Hasta Adamı" tabiri, bugün bizzat o kıtanın merkezindeki kibir kulelerinde yankılanıyor. Dün Roma bu aciz unvanı taşırken, bugün bayrağı Emmanuel Macron’un Fransa’sı devraldı. Ancak asıl can sıkıcı gerçek şu: Can çekişen yalnızca Paris veya Roma değil; yaşlı, bencil ve vizyonsuz kıtanın ta kendisidir.
Avrupa’da siyaset kurumu dağ gibi büyüyen ekonomik ve toplumsal enkazın altında kalmıştır. Çözüm üretmekten aciz iktidarlar, halkın gözünde hiç olmadığı kadar cüceleşmiş ve zavallılaşmıştır.
İki dönemdir koltukta oturan ve dünya liderliği pozları kesen Macron, reform yapıyormuş gibi görünerek Fransız halkını sinsice oyalamış,........
