Bugün zaman zaman şu cümleleri duyarız: "Kur'an varken mezhebe ne gerek var?", "Peygamber zamanında mezhep mi vardı?" “İnsanlara tapmayın Allah'a (cc) tapın” “Kur'an size yetmiyor mu?” İlk bakışta kulağa doğru gibi gelen bu ifadeler, tarihî süreç bilinmeden söylendiğinde insanı yanlış sonuçlara götürebilir.

Resûlullah (sav) döneminde mezhep yoktu. Çünkü o varken mezhebe ihtiyaç yoktu. Zira Allah Resûlü (sav), vahyin indiği kutlu kaynağın bizzat kendisiydi. Müslümanlar karşılaştıkları her meselede doğrudan ona başvuruyor, o da Allah'ın vahyi veya sünnetiyle hükmü açıklıyordu. Bir ayetin manasında tereddüt mü oluştu? Cevabı Resûlullah veriyordu. Yeni bir mesele mi ortaya çıktı? Hükmünü yine Resûlullah açıklıyordu. Böyle bir dönemde farklı içtihat ekollerinin oluşmasına zaten ihtiyaç bulunmuyordu.

Sahabe nesli de aynı şekilde bu büyük nimete sahipti. Onlar Kur'an'ı sadece okumadılar; inişine şahit oldular. Sünneti sadece rivayet etmediler; onu yaşayarak öğrendiler. Peygamber Efendimizin namazını gözleriyle gördüler, ahlakını hayatlarında yaşadılar, hükümlerini doğrudan kendisinden dinlediler. Anlayamadıkları her konuyu anında sorabiliyor, yanlışlarını hemen düzelttirebiliyorlardı.

Dolayısıyla sahabenin ilk........

© Milat