Geçen hafta bir arkadaşımla seramik sergisine gittim. Özel bir şey yoktu aslında, ne büyük bir plan, ne önceden alınmış biletler, ne de "bu hafta sonu anlamlı bir şey yapmalıyım" diye kurulan ciddi bir niyet. Sadece "gel, bir yere gidelim" dedik ve gittik. Sergi salonunda küçük, çarpık bir kase duruyordu vitrinin köşesinde. Arkadaşım eğildi, baktı ve "Bence bu en dürüst parça" dedi. Neden? "Çünkü kusurlu olmayı kabul etmiş." İkimiz de sustuk bir süre. Sonra güldük, neye güldüğümüzü tam bilmeden.

Ama dönerken fark ettim: O günün tüm ağırlığı o vitrinin önünde kalmıştı.

İşte tam da bu yüzden, müzik dinlemek, bir sergide durup tablonun önünde saçma sapan yorumlar yapmak, çocuklara uçurtma uçurtmayı öğretmeye çalışırken kendinizin de heyecanlanıverdiğini fark etmek... bunların hepsi küçük birer tamir. Ve o tamirin önündeki tek engel, çoğu zaman sadece harekete geçmemektir. Oysa bu hareketi başlatmak için gereken niyet, "hadi temiz hava alalım" kadar basit. O eşiği bir kez aştığınızda, birçok şeyin sessiz sedasız yerli yerine oturduğunu görürsünüz.

Güzel olan şu ki bu tamirlerin bedeli de olmak zorunda........

© Milat