RÂD 11 Dün Kur’an-ı Kerim okurken bu ayet çıktı karşıma. Râd Suresi, 11. ayet. "Bir toplum kendini değiştirmedikçe, Allah da onların durumunu değiştirmez" Sustum. Ayete baktım. Kendime baktım. Kalbimde bir ağırlık hissettim. Yorgunluk gibi. Utanç gibi. Bir şeylerin eksikliği gibi. Yıllardır biz hep aynı şeyi soruyoruz. Ne olacak bu memleketin hali? Sonra genişletiyoruz soruyu. Ne olacak bu toplumun hali? Suçu başkalarında aramak kolay. Ama aynaya bakmak zor. İçeri bakmak zor. Kendi kusuruna dokunmak zor. Toplum dediğimiz şey uzakta değil. Toplum benim. Toplum sensin. Yozlaşma sokakta başlamıyor. Evde başlıyor. Sofrada başlıyor. Kalpte başlıyor. Bir küçük yalanla. Bir küçük susuşla. Bir küçük idare edelim deyişle. Sonra her şeyden şikâyet ediyoruz. Herkes bozuldu diyoruz. Bozulan biziz. Herkes vicdansız oldu diyoruz. Ama biz de uzaklaşıyoruz merhametten. Herkes birbirini kandırıyor diyoruz. Ama biz de kendimizi kandırıyoruz. En çok da sessizlik yoruyor insanı. Bağırmayan yanlışlar. Görmezden gelinen kötülükler. Susarak büyüyor karanlık. Susarak çürüyor kalpler. Soruyu yanlış soruyoruz belki de. Baştan beri. Ne olacak bu toplumun hali? Oysa sormamız gereken çok daha ağır. Çok daha acı. Ne olacak benim halim? Ben doğrumuyum? Ben adilmiyim? Ben samimimiyim? Yoksa rol mü yaptım? Maskeler mi taktım? Kalbimle........

© Milat