İçimiz yanıyor.

Bu, bir abartı değil. Köprü altlarında hayata tutunmaya çalışan gençleri gördükçe, uyuşturucunun içine çekilmiş, zihni ve kalbi boşaltılmış nesillerle karşılaştıkça içimiz yanıyor. Daha yolun başındayken kaybolmuş hayatlar, hepimizin vicdanına ağır bir yük bırakıyor…

İçimiz yanıyor; çünkü bu tabloya rağmen sorumluluğunu unutmuş bir yönetim diliyle karşı karşıyayız. Halktan kopmuş, yukarıdan bakan, toplumun içinde yaşamayan bir idare anlayışı yaygınlaşıyor. Ancak meseleyi sadece yöneticilere yükleyerek kendimizi temize çıkaramayız. Bu, aynı zamanda bir toplum sorunudur…

Yönetimler bozulmuştur; doğru. Ama toplum da yorulmuş, dağılmış ve tembelleşmiştir. Siyasi yapılar kadar dernekler, vakıflar ve sivil toplum........

© Maraş Gündem