Eğitim denildiğinde genelde hangi bilginin verileceği, hangi becerinin kazandırılacağı, hangi yöntemin daha etkili olduğu konuşulmaktadır. Oysa eğitimin asıl ağırlık merkezi çoğu zaman bunlar değildir. Çünkü insan sadece bilgiyle şekillenen bir varlık değildir. Bir çocuğa dürüstlüğün değerini, saygının önemini, çalışmanın insanı olgunlaştırdığını, sabrın kıymetini, düzenli olmanın gereğini uzun uzun anlatabiliriz. Fakat anlatmak yetmez. Çünkü mesela dürüstlüğün iyi bir şey olduğunu bilmek başka, zor bir anda yalan söylememeyi başarabilmek başkadır. Çalışmanın gerekli olduğunu kabul etmek başka, her gün masanın başına oturabilmek başkadır.Bu bir terbiye meselesidir ve bu terbiye tekrarla başlayan bir süreçtir.

Çocuk yürümeyi tekrar ederek öğrenir. Konuşmayı, yazmayı, yüzmeyi, saz çalmayı, yabancı dil konuşmayı tekrar ederek öğrenir. Dikkat de böyledir, sorumluluk da, çalışma disiplini de. Hatta insanın iç dünyasında en zor yerleşen şeylerden bazıları da böyledir: beklemeyi bilmek, dinlemeyi bilmek, öfkeyi tutmak, sözü tartmak, yapılan işi yarım bırakmamak. Bunlar küçük ama düzenli tekrarlarla kazanılır. Fakat tekrar, yalnızca bir davranışın yeniden yapılması değildir. Doğru kurulduğunda zamanla başka bir şeye dönüşür. Önce alışkanlık olur. Sonra ritim üretir. Nihayet terbiyeye dönüşür. 

Çocuk her gün aynı davranışı yeniden yapar. Kitabını çıkarır,........

© Maarifin Sesi